λειτούργησαν ως «αγωγός» της σκοτεινής αισθητικής του Poe, ο καθένας με τον δικό του, μοναδικό τρόπο. CHARLES BAUDELAIRE: Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ Αν ο Poe έγινε γνωστός στην Ευρώπη, το χρωστάει σχεδόν αποκλειστικά στον BAUDELAIRE. Για τον Γάλλο ποιητή, ο Poe δεν ήταν απλώς ένας συγγραφέας, αλλά ένας «καταραμένος αδελφός» (âme sœur). Η Μετάφραση ως Ιεροτελεστία: Ο Μπωντλέρ αφιέρωσε χρόνια μεταφράζοντας τον Poe, θεωρώντας ότι ο Αμερικανός ποιητής εξέφραζε το Spleen (τη βαθιά, υπαρξιακή ανία και θλίψη) που ο ίδιος ένιωθε. Η Σύνδεση με το «Ουλαλούμ»: Στα «Άνθη του Κακού», η ατμόσφαιρα του «Ουλαλούμ» —το πένθιμο τοπίο, η εμμονή με τη νεκρή αγαπημένη και η πάλη ανάμεσα στην ψυχή και τις αισθήσεις— αντηχεί σε πολλά ποιήματα. Ο Μπωντλέρ υιοθέτησε την ιδέα ότι η ομορφιά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μελαγχολία και τον θάνατο. ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ: Ο «ΠΑΡΑΔΟΞΟΣ» ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ Ο ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ είναι ίσως ο πιο «Ποϊκός» από τους Έλληνες λογοτέχνες, όχι μέσω της μίμησης, αλλά μέσω της συγγένειας του πνεύματος. Το Φανταστικό και το Αλλόκοτο: Όπως ο Poe στο «Ουλαλούμ» δημιουργεί τοπία που δεν υπάρχουν στον χάρτη, έτσι και ο Σκαρίμπας στα δικά του κείμενα (π.χ. «Το Θείο Τραγί») αποδομεί την πραγματικότητα. Η γλώσσα του είναι ανατρεπτική, γεμάτη ηχητικά παιχνίδια και μια αίσθηση «εφιαλτικής» φάρσας. Η Μουσικότητα του Παραλόγου: Ο Σκαρίμπας λάτρευε τον ρυθμό που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Η εμμονή του με το «παράδοξο» και η ικανότητά του να μετατρέπει το πένθιμο σε γκροτέσκο, θυμίζει έντονα τις πιο σκοτεινές και αινιγματικές στιγμές του Poe. Η Σύνδεση: Αν ο Μπωντλέρ είδε στον Poe την τραγωδία, ο Σκαρίμπας είδε στον Poe την αναρχία της φαντασίας. Και οι δύο όμως μοιράζονται αυτή την αίσθηση του «ξένου» μέσα στον κόσμο, που τόσο έντονα περιγράφεται στην περιπλάνηση του αφηγητή στο «Ουλαλούμ».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου