Η Φεγγαροεντυμένη
(Ωδή σε κόρη αγνόθωρη, πολύ αγαπημένη)
Μια θάλασσα, δυο βουνά, τ' ολόγιομο φεγγάρι
σπούσαν στα δυο τα σωθικά για τ' άλαλο βλαστάρι
που ξαπλωμένο ανάφεγγα δε ζούσε, δε θωρούσε
την κουστωδία τη βουβή την πικροεντυμένη.
Μια θάλασσα, δύο βουνά, τ' ολόγιομο φεγγάρι
φάραγγας άπατος της γης, χαράδρα και δινάρι
ανάμεσο των παρεών με τ' άφωτο κλωνάρι
π' αμίλητες σπευδάν βουβές για των Λιμνών τη χάρη
η μια πιλάλα στα βουνά της Ρούμελης, τα όρη
κι η άλλη - με το «θησαυρό» - πα στο Μοριά παπόρι!...
Αγώνα κάνανε θλιβό ποιος πρώτος θε να φτάσει
στο σπίτι τ' ανοιχτόθυρο, το σπίτι το λιοστάσι
με τις σκιές τις άφωτες τις πικροεντυμένες
π' όλες βουβές, αμίλητες, φαρμάκι ποτισμένες
τη νύχτα είχαν συντροφιά, την πίσσα για στεφάνι.
