ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ

ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ

του Δημήτρη Σγούρου

Το ημερολόγιο έγραφε 1939. Στον αέρα του Αυλωναρίου δεν μύριζε μόνο το θυμάρι και το χώμα της Εύβοιας, αλλά και μια γλυκιά δικαίωση. Ο Άγιος Νικόλαος στεκόταν στο ψηλότερο σημείο του χωριού, επιβλητικός και νεόδμητος, σαν ένας πέτρινος φάρος που κοιτούσε τον κάμπο.

Κάθε πέτρα του είχε ταξιδέψει νοερά από πολύ μακριά. Είχε έρθει μέσα σε γράμματα από το Σικάγο, τη Νέα Υόρκη και τη Βοστόνη. Ήταν το «υστέρημα» των παιδιών του χωριού που άφησαν

Η ΕΥΒΟΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ ΕΡΓΟ «THE ANTIQUITIES OF ATHENS»

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ: JAMES STUART & NICHOLAS REVETT

Ο χάρτης που συνοδεύει τον ΤΡΙΤΟ ΤΟΜΟ (1794) της εμβληματικής έκδοσης των Stuart και Revett, αποτελεί μια από τις πιο λεπτομερείς χαρτογραφήσεις της ΕΥΒΟΙΑΣ για τον 18ο αιώνα.

ΠΑΛΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ!..

«...στο δρομάκι το στενό σου / παλιά γειτονιά τραγουδάει το δειλινό σου...»

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

-.-

Όχι πως θυμήθηκα κάποιους « παλιομοδίτικους » σήμερα στίχους του αλησμόνητου Σακελλάριου...αλλά να!.. τις Αποκριές τότε τις περνούσαμε πιο λιτές, πιο σεμνές, πιο οικογενειακές και πιο παρεΐστικες, τραγουδώντας χορωδιακές καντάδες - σαν όπως « Άστα τα

NEGROPONTE: Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΟΥ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: JEAN-BAPTISTE HILAIRE (1753-1822)

ΕΡΓΟ: VOYAGE PITTORESQUE DE LA GRÈCE (1782)

Ο πίνακας του JEAN-BAPTISTE HILAIRE αποτελεί μία από τις πολυτιμότερες οπτικές μαρτυρίες για τη Χαλκίδα της οθωμανικής περιόδου. Μέσα από την υδατογραφία του, που αργότερα μετατράπηκε σε χαλκογραφία για το μνημειώδες έργο του Κόμη CHOISEUL-GOUFFIER, ο καλλιτέχνης αποτυπώνει με φωτογραφική ακρίβεια τη στρατηγική σημασία της πόλης. Η Χαλκίδα, το "Νεγρεπόντε" των Λατίνων,

Ρέμβη!..

Ρέμβη!..

( Από την ποιητική συλλογή « Των μπάρκων » ) του Δ.Α. - « Ελύμνιου »

-.-

Σε κάποιο απόμακρο λιμάνι, δεμένες όλες μου οι ελπίδες / κι΄εγώ να σεριανώ στην αμμουδιά / θολά τα μάτια μου σαν αντικρύζω / πλώρες περήφανες να σχίζουν τα νερά...

Τριγύρω θλιβερά απομεινάρια / ξωμάχοι των ωκεανών - παλιά σκαριά / κι΄εγώ στων άμμων την κλεψύδρα να προσμένω / αλαργινά ταξίδια, μακρινά...

Πόθοι της νιότης μου που σβήσαν / όνειρα που ΄κανα χρυσά / πέταξαν σαν πουλιά και φύγαν /

Χαλκίδα 1638

του Σωτήρη Λάμπρου 

Το έργο του Σάββα Κάμπαξη διακοσμούσε την πλατεία του τζαμιού και αποτελούσε μία εικαστική του παρέμβαση. Η Ελαιογραφία ήταν ακριβές αντίγραφο (με μία μικρή περικοπή της βοιωτικής ακτής) της χαλκογραφίας Ragusa – Negroponte (1638) του Matthäus Merian που παρουσιάζει τη Χαλκίδα με πανοραμική θέα. Έμφαση δίνεται ιδιαίτερη στο φρούριο του Ευρίπου. Η Χαλκίδα παρουσιάζεται ως καθαρά οχυρωμένη πόλη – κάστρο, σύμφωνα με τη σημασία της κατά τη βενετική και κατόπιν οθωμανική περίοδο. Η πυκνή δόμηση στο εσωτερικό, με χαμηλά κτίρια και στέγες που αποδίδουν την εικόνα μιας ζωντανής αλλά στρατιωτικά οργανωμένης εγκατάστασης. Το λιμάνι με τα πλοία και τα μικρά σκάφη, δείχνει τη ναυτική δραστηριότητα και τη σημασία της Χαλκίδας ως σταθμού. 

Την εποχή της έκδοσης (1638) η Χαλκίδα ήταν ήδη υπό οθωμανική κυριαρχία, αλλά στη δυτική γεωγραφική παράδοση διατηρούσε το όνομα Negroponte. Ο Matthäus Merian σπάνια ταξίδευε ο ίδιος σε όλες τις πόλεις που απεικόνιζε, συνήθως χρησιμοποιούσε παλαιότερα σχέδια. Η χάραξη και η πρώτη έκδοση έγιναν στη Φραγκφούρτη.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΘΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΑΜΑΛΙΑ ΣΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΘΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΑΜΑΛΙΑ ΣΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΓΟΥΡΟΣ

Πριν πολλά πολλά χρόνια, εκεί που οι καταπράσινες πλαγιές της Εύβοιας συναντούν τον κάμπο του Αυλωναρίου, ξετυλίχθηκε μια ιστορία που μοιάζει με παραμύθι φυλαγμένο στο σεντούκι του χρόνου. Ήταν το 1835, όταν ο απόηχος της επανάστασης ήταν ακόμα νωπός, κι ένας άντρας με

Υπόμνημα σε τρεις επεξηγήσεις

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 10 )

Τελευταίο

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Υπόμνημα σε τρεις επεξηγήσεις

Ήταν ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα Μνημεία της Πρωτευούσης του Δήμου μας « ΜΑΛΙΑΝ » - Λίμνης ( Προτομές - Στήλες - Γλυπτά ), με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του δημιουργού - καλλιτέχνη, κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδεόταν με τον τιμώμενο, το καλλιτέχνημα ή το Μνημείο.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΙΡΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 1915 (!)

Πολιτιστικός Σύλλογος Αργυρού

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΙΡΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 1915 (!)

Το 1915 πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Μόλις το 1913- δυο χρόνια πριν- είχαν τελειώσει οι νικηφόροι αλλά πολύνεκροι Βαλκανικοί Πόλεμοι.

Γλυπτό ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΧΑΤΖΗ

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 9 )

Γλυπτό ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΧΑΤΖΗ

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

-.-

Προλογικό

Ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα Μνημεία της Πρωτευούσης του Δήμου μας « ΜΑΛΙΑΝ » - Λίμνης ( Προτομές - Στήλες - Γλυπτά ), με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του δημιουργού - καλλιτέχνη, κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδέεται με τον τιμώμενο, το καλλιτέχνημα ή το Μνημείο ( εδώ το ανάγλυφο ).

Μουσειακά Γλυπτά

ΟΙ ΑΚΟΥΑΡΈΛΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΎ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗ ΡΟΥΝΤΙ (Rudolf) BLEIBINGER ΣΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ ΤΟΥ 1941

Γράφει ο Δ.Σγούρος

Η ιστορία, που μάθαμε στο Αυλωνάρι με καθυστέρηση ογδόντα ένα χρόνων, θυμίζει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Δεν είναι όμως φανταστική. Ένας γερμανός στρατιώτης, που έφτασε στην Ελλάδα σαν κατακτητής, και έχοντας το ταλέντο της ζωγραφικής, αποτύπωσε στους πίνακες που μας κληροδότησε, όχι τη σκληρή και βάναυση πραγματικότητα της εποχής, αλλά γραφικά σοκάκια και μοναδικά λιθόστρωτα του Αυλωναρίου.

Ήταν 21 Ιουνίου του 1941 όταν η σκόνη από τα γερμανικά καμιόνια

κάθισε πάνω στα φύλλα των δέντρων του Αυλωναρίου. Το χωριό, ξυπνώντας μέσα στον φόβο της Κατοχής, είδε τους ξένους στρατιώτες να εισβάλουν στο χωριό σαν μαύρα ποτάμια, να χωρίζονται σε τρεις ομάδες και να στρατοπεδεύουν στις τοποθεσίες Γκουβελάρη, Γενησάρικο και Αγία Βαρβάρα. Ανάμεσά τους, ένας νεαρός στρατιώτης από το Λάουφεν της Βαυαρίας, ο Ρούντι (Rudolf) Bleibinger. Εκτός από το όπλο του κουβαλούσε στο σακίδιό του κάτι που δεν ταίριαζε με τη σκληρότητα της στολής του. Ένα μπλοκ ακουαρέλας και μερικά πινέλα.

Ενώ ο διοικητής του δεχόταν την επίσημη παράδοση του χωριού από τον πρόεδρο Γεώργιο Παπαναστασίου στις 28 Ιουνίου, ο Ρούντι ανακάλυπτε έναν κόσμο που δεν έμοιαζε με πεδίο μάχης. Το Αυλωνάρι εκείνο το καλοκαίρι ήταν μια όαση απρόσμενης γαλήνης πριν την καταιγίδα της πείνας. Ο Ρούντι περπατούσε στα σοκάκια του χωριού, εκεί που ο ήλιος δημιουργούσε παιχνίδια με τις σκιές των πέτρινων σπιτιών.

Με το πινέλο του, άρχισε να αποτυπώνει τις γειτονιές, τα γραφικά σπίτια και τις κρυφές γωνιές του χωριού, χρησιμοποιώντας γήινες αποχρώσεις, λες και ήθελε να ενώσει το χώμα

Ευλαβικά αναβρύσματα

Ευλαβικά αναβρύσματα

Του Δημήτρη Αποστόλου - « Ελύμνιου »

Επί τη Εορτή του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στη Λίμνη - Ευβοίας

-.-

Στον Αη-Γρηγόρη τον Μεσοπέτρη / τον κάποτε δασωμένο και τώρα μαυρίλα / τον πάνω από ρεματιές και φαράγγια / τον κάτω απ΄το Πετροβούνι.

Που όταν φυσάει βοριάς κατηφορίζει με το Λυκόρεμα / που όταν φυσάει νοτιάς σκαρφαλώνει στη Νεραϊδόπετρα / κι΄ όπου όταν γερά « αντριεύει » ο καιρός, πρώτος αυτός ασπρίζει τα γένια του!.

Λυρικό Συναξάρι

Λυρικό Συναξάρι

Παναγίας « Παραμυθιάς » & Νεοφύτου Προσμοναρίου

--- .---

Με τη μνήμη πίσω γυρίζοντας / στα ψηλά τα Λακάκια ταξίδεψα.

Στου βοριά το δαρτό ανεμόβροχο / στο υψίπεδο του Ηλιοκάλαμου...

Στην κορφή του Ξερόβραχου πάνω - ή ως λένε - «των Καναλίων! »...

Με το δάκρυ ελιάς εθυμίασα / την ανάσα του πεύκου οσμίστηκα.

Με της φτέρης το χάϊδεμα μέρεψα / με των Βάτων το Τέκνο γαλήνεψα...

Στα δεξά του Νεόφυτου στάθηκα - στην « Παραμυθιά » και στο Βατοπέδι!..

ΑΧΛΑΔΕΡΗ

 

ΕΝΑ ΣΚΥΡΙΑΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ Τ0 1930.

 

https://sarantakos.wordpress.com/2021/11/29/cenerentola/