Γλυπτό ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΧΑΤΖΗ

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 9 )

Γλυπτό ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΧΑΤΖΗ

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

-.-

Προλογικό

Ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα Μνημεία της Πρωτευούσης του Δήμου μας « ΜΑΛΙΑΝ » - Λίμνης ( Προτομές - Στήλες - Γλυπτά ), με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του δημιουργού - καλλιτέχνη, κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδέεται με τον τιμώμενο, το καλλιτέχνημα ή το Μνημείο ( εδώ το ανάγλυφο ).

Μουσειακά Γλυπτά

ΟΙ ΑΚΟΥΑΡΈΛΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΎ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗ ΡΟΥΝΤΙ (Rudolf) BLEIBINGER ΣΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ ΤΟΥ 1941

Γράφει ο Δ.Σγούρος

Η ιστορία, που μάθαμε στο Αυλωνάρι με καθυστέρηση ογδόντα ένα χρόνων, θυμίζει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Δεν είναι όμως φανταστική. Ένας γερμανός στρατιώτης, που έφτασε στην Ελλάδα σαν κατακτητής, και έχοντας το ταλέντο της ζωγραφικής, αποτύπωσε στους πίνακες που μας κληροδότησε, όχι τη σκληρή και βάναυση πραγματικότητα της εποχής, αλλά γραφικά σοκάκια και μοναδικά λιθόστρωτα του Αυλωναρίου.

Ήταν 21 Ιουνίου του 1941 όταν η σκόνη από τα γερμανικά καμιόνια

κάθισε πάνω στα φύλλα των δέντρων του Αυλωναρίου. Το χωριό, ξυπνώντας μέσα στον φόβο της Κατοχής, είδε τους ξένους στρατιώτες να εισβάλουν στο χωριό σαν μαύρα ποτάμια, να χωρίζονται σε τρεις ομάδες και να στρατοπεδεύουν στις τοποθεσίες Γκουβελάρη, Γενησάρικο και Αγία Βαρβάρα. Ανάμεσά τους, ένας νεαρός στρατιώτης από το Λάουφεν της Βαυαρίας, ο Ρούντι (Rudolf) Bleibinger. Εκτός από το όπλο του κουβαλούσε στο σακίδιό του κάτι που δεν ταίριαζε με τη σκληρότητα της στολής του. Ένα μπλοκ ακουαρέλας και μερικά πινέλα.

Ενώ ο διοικητής του δεχόταν την επίσημη παράδοση του χωριού από τον πρόεδρο Γεώργιο Παπαναστασίου στις 28 Ιουνίου, ο Ρούντι ανακάλυπτε έναν κόσμο που δεν έμοιαζε με πεδίο μάχης. Το Αυλωνάρι εκείνο το καλοκαίρι ήταν μια όαση απρόσμενης γαλήνης πριν την καταιγίδα της πείνας. Ο Ρούντι περπατούσε στα σοκάκια του χωριού, εκεί που ο ήλιος δημιουργούσε παιχνίδια με τις σκιές των πέτρινων σπιτιών.

Με το πινέλο του, άρχισε να αποτυπώνει τις γειτονιές, τα γραφικά σπίτια και τις κρυφές γωνιές του χωριού, χρησιμοποιώντας γήινες αποχρώσεις, λες και ήθελε να ενώσει το χώμα

Ευλαβικά αναβρύσματα

Ευλαβικά αναβρύσματα

Του Δημήτρη Αποστόλου - « Ελύμνιου »

Επί τη Εορτή του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στη Λίμνη - Ευβοίας

-.-

Στον Αη-Γρηγόρη τον Μεσοπέτρη / τον κάποτε δασωμένο και τώρα μαυρίλα / τον πάνω από ρεματιές και φαράγγια / τον κάτω απ΄το Πετροβούνι.

Που όταν φυσάει βοριάς κατηφορίζει με το Λυκόρεμα / που όταν φυσάει νοτιάς σκαρφαλώνει στη Νεραϊδόπετρα / κι΄ όπου όταν γερά « αντριεύει » ο καιρός, πρώτος αυτός ασπρίζει τα γένια του!.

Λυρικό Συναξάρι

Λυρικό Συναξάρι

Παναγίας « Παραμυθιάς » & Νεοφύτου Προσμοναρίου

--- .---

Με τη μνήμη πίσω γυρίζοντας / στα ψηλά τα Λακάκια ταξίδεψα.

Στου βοριά το δαρτό ανεμόβροχο / στο υψίπεδο του Ηλιοκάλαμου...

Στην κορφή του Ξερόβραχου πάνω - ή ως λένε - «των Καναλίων! »...

Με το δάκρυ ελιάς εθυμίασα / την ανάσα του πεύκου οσμίστηκα.

Με της φτέρης το χάϊδεμα μέρεψα / με των Βάτων το Τέκνο γαλήνεψα...

Στα δεξά του Νεόφυτου στάθηκα - στην « Παραμυθιά » και στο Βατοπέδι!..

ΑΧΛΑΔΕΡΗ

 

ΕΝΑ ΣΚΥΡΙΑΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ Τ0 1930.

 

https://sarantakos.wordpress.com/2021/11/29/cenerentola/

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 8 )

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 8 )

Προτομή ζωγράφου ΧΑΡΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ ( Μουσείο Λίμνης )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Προλογικό

Ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα Μνημεία της Πρωτευούσης του Δήμου μας « ΜΑΛΙΑΝ » - Λίμνης ( Προτομές - Στήλες - Γλυπτά ), με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του δημιουργού - καλλιτέχνη, κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδέεται με τον τιμώμενο, το

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 7 )

 

ΠΡΟΤΟΜΗ ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΦΟΡΟΥ
ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Προλογικό

Ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα Μνημεία της Πρωτευούσης του Δήμου μας « Μαντουδίου , Λίμνης, Αγίας Άννας » - Λίμνης, με συνοπτικά στοιχεία του κάθε Μνημείου...με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του δημιουργού - καλλιτέχνη, κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδέεται με το καλλιτέχνημα, ή το Μνημείο.

Πριν φθάσουμε στην Προτομή...

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 6 ) ΠΡΟΤΟΜΕΣ ΚΩΣΤΑ ΓΑΜΒΕΤΑ - ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 6 )

            ΠΡΟΤΟΜΕΣ ΚΩΣΤΑ ΓΑΜΒΕΤΑ - ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ

                 Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

                                          Προλογικό

Ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα Μνημεία της Πρωτευούσης του Δήμου μας « Μαντουδίου Λίμνης Αγίας Άννας » - Λίμνης, με συνοπτικά στοιχεία του κάθε Μνημείου...με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του δημιουργού - καλλιτέχνη, κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδέεται με το καλλιτέχνημα, ή το Μνημείο.

                                            Περιληπτικό

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ - ( 5 )

ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ - ( 5 )

Προτομή ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Προλογικό

Ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα Δημόσια Μνημεία της Πρωτευούσης του Δήμου μας Λίμνης, με συνοπτικά στοιχεία του κάθε Μνημείου...με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του δημιουργού-καλλιτέχνη κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδέεται με το καλλιτέχνημα, ή το Μνημείο.

« Μάνα Λιμνιά - αντάρτισσα, μυρουδιακή βυζάστρα / με τα παιδιά σου στοίχειωσες, στης

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΣΤΟ ΜΟΝΟΔΡΥ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Δημήτρης Σγούρος · 

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΣΤΟ ΜΟΝΟΔΡΥ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

 Ενενήντα πέντε χρόνια πίσω. Στο μακρινό 1930 μας γυρνά η φωτογραφία που βρήκα στις αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο. Είναι η ημέρα των Θεοφανείων στο Μονόδρυ και οι κάτοικοι τη γιορτάζουν με

ΚΑΛΑΝΤΑ ΜΥΛΩΝ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ

 

Το έθιμο του αμίλητου νερού και τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς στον Αλμυροπόταμο και τα χωριά των Στύρων

Σοφία Μούτσου

Το έθιμο του αμίλητου νερού και τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς στον Αλμυροπόταμο και τα χωριά των Στύρων

Ένα από τα πιο παλιά έθιμα της περιοχής μας που τηρούσαν με θρησκευτική ευλάβεια οι οικογένειες ήταν αυτό του Αμίλητου Νερού της Πρωτοχρονιάς

Ανήμερα την Πρωτοχρονιά τα κορίτσια της οικογένειας σηκώνονταν χαράματα να φέρουν νερό με τις στάμνες από τη βρύση του χωριού. Μιλάμε πάντα για το πάνω χωριό..

Η βρύση λοιπόν τα πολύ παλιά χρόνια βρισκόταν εκεί που βρίσκεται σήμερα η στάση του λεωφορείου και έτρεχε άφθονο νερό. Εκεί πήγαιναν αμίλητες οι κοπέλες, γέμιζαν τις στάμνες τους και γύριζαν στο σπίτι πάντα αμίλητες φέρνοντας μαζί με το νερό κι ένα κλαδί ελιάς ή μυρτιάς.

Εκεί ο πατέρας της οικογένειας που είχε σηκωθεί νωρίς νωρίς έπαιρνε το κανάτι, έκανε το σταυρό του και ράντιζε με το κλαδί όλα τα μέλη της οικογένειας, λέγοντας στον καθένα διάφορες ευχές για προκοπή, υγεία, αποκατάσταση, πλούτο και κάθε καλό.

Αυλωνάρι

ΥΠΑΡΧΟΥΝ τόποι που ο χρόνος τους προσπερνά και τόποι που ο χρόνος επιλέγει να φωλιάσει μέσα τους. Το Αυλωνάρι είναι ένας από αυτούς. Εδώ, κάτω από τη σκιά του Άι-Δημήτρη, το

«Στην Αυλίδα, η χρονιά άρχιζε με ένα άγγιγμα ευχής»

Πρωτοχρονιάτικο έθιμο της Αυλίδας: η μπόσκα και η ευχή..

Στην Αυλίδα, το πρωτοχρονιάτικο έθιμο της μπόσκας ήταν μια ήσυχη, σχεδόν ιερή στιγμή, που ένωνε την οικογένεια και γέμιζε το σπίτι με ευχές και ελπίδα.

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς σηκωνόταν πρώτος ο πατέρας του σπιτιού. Αν υπήρχε μπόσκα,