· ΠΕΡΙΗΓΗΤΙΚΑ ΤΙΝΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΛΙΜΝΗΣ

·

ΠΕΡΙΗΓΗΤΙΚΑ ΤΙΝΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΛΙΜΝΗΣ Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος » Σαν μικρός προλογίσκος Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα το τελευταίο μου ιστοριοδιφικό δημοσίευμα ( 21/6/΄26 ) με θέμα « Λίμνη 1805 : Το Σαράϊ του Αγά », να έχει τόση απήχηση στους φίλους αναγνώστες, που - σαν εξειδικευμένο - ( ποιός νοιάζεται σήμερα στην τύρβη της καθημερινότητας και των προβλημάτων της ), για...το Σαράϊ του Αγά στην Λίμνη του 1805;.. Αλλά, ας είναι!..γιατί φάνηκε πως σε τέτοιους μοναχικούς δρόμους υπάρχουν κι΄άλλοι συνοδοιπόροι - αν μη τι άλλο - « ρομαντικοί! » ( και βάζω στην τελευταία

Γιώργος Βουτσής

 

Ο Γιώργος Βουτσής γεννήθηκε στον προσφυγικό συνοικισμό του Καράμπαμπα, στη Χαλκίδα, στις 24 Σεπτεμβρίου 1953.

Διηγείται:

«Ο πατέρας μου, Μάρκος Βουτσάς (1916–1984), καταγόταν από την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ. Με τον δεύτερο διωγμό, το 1922, ορφανός πλέον και από τους δύο γονείς του, ήρθε στη Χαλκίδα μαζί με τη γιαγιά Αλεξάνδρα και τον θείο του, Γιάννη Ανδρεαδάκη, βρίσκοντας καταφύγιο στις παράγκες του Αγιαννιού, στα Τούρκικα Μνήματα.

Κάποτε... στον « Αη-Γέροντα » ( 1 )

( Οδοιπορικό )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Το « Γεροντικό Μοναστήρι της Λευτεριάς »

Και το παραλληλίζω ίδια περίπου κι΄εγώ - όπως το « Ηγεμονικό ( άλλο εκείνο ) Μοναστήρι της

Λευτεριάς » που βάφτισε κάποτε ο δάσκαλος Παπαστάμος - τον Αη-Νικόλα τον « Γαλατάκι »...Και τούτο, για την συνεισφορά ( και των δυό ) στα χρόνια του απελευθερωτικού μας Αγώνα.

Κάποτε...στον Αη-Γέροντα ( 2 )

 Κάποτε...στον Αη-Γέροντα ( 2 )

( Οδοιπορικό )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Προς το Καλαμούδι

Από την δυτική όχθη του χειμαρρώδη μυθικού ποταμού, χωνόμαστε ( τότε ) σε σκιερή ατραπό, κάτω από πυκνό δάσος χαλέπιας πεύκης ανηφορίζοντας προς Καλαμούδι - ένα ορεινό χωριουδάκι ( κάπου στα 400 μ. από την θάλασσα - προδρομικό αυτό του « Αη Γέροντα » ), με την δική του

ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

 ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

( Λαογραφικό )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Εαρινό πρελούδιο...

Άνοιξη!.. Όμορφη εποχή - χιλιοτραγουδισμένη κι΄ έλπιδοφόρα, προάγγελος του καλοκαιριού!..

Ωστόσο ακόμα ψιλή - που « τσιμπά » - υγρασία, πρωινή πάχνη, που στις πρώτες ακτίνες του ήλιου στολίζει με κρυστάλλινα διαμαντάκια και πέρλες τα μυρωμένα ανθόφυλλα της πορτοκαλιάς που εφημερεύει χρόνια τώρα πλάϊ στο σπίτι μου... Κι΄ύστερα είναι π΄αχνίζουν κι΄εξαφανίζονται στο θάλπος της πύρινης μπάλας που κατρακυλάει απ΄τους Καρμήλιους λόφους, βάφοντας

ΤΑ ΠΑΡΑΣΗΜΑ του ΒΑΣΙΛΗ ΛΟΥΛΗ

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το διήγημα «ΤΑ ΠΑΡΑΣΗΜΑ» αποτελεί μια από τις πιο σπαρακτικές σελίδες της ελληνικής πεζογραφίας

του 20ού αιώνα. Γραμμένο από τον ΒΑΣΙΛΗ ΛΟΥΛΗ, έναν λογοτέχνη που ταύτισε το όνομά του με τη ναυτική ζωή και την ανάδειξη των αδικημένων της κοινωνίας, το έργο αυτό υπερβαίνει τα όρια μιας απλής αφήγησης. Είναι ένα ιστορικό τεκμήριο μιας εποχής όπου η παιδική αθωότητα θυσιαζόταν συχνά στον βωμό της ανέχειας και της κοινωνικής υποκρισίας.

Η παρούσα έκδοση αποδίδει το κείμενο στην πλήρη του έκταση, διατηρώντας αλώβητη τη γλώσσα και τον ρυθμό της παιδικής ψυχής που το υπαγόρευσε.

---

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στις 19 Ιανουαρίου 1955, στη ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, ο μεγάλος ηθοποιός ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΛΗΝΟΣ ζωντάνεψε με τη φωνή του το γράμμα ενός μικρού παιδιού, συγκλονίζοντας το ακροατήριο. Ο

ΑΓΙΩΡΓΙΤΙΚΑ ( 1ο )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

« Αη Γιώργη μου αφέντη μου / κι΄αφέντη καβαλάρη / αρματωμένος με σπαθί / και με χρυσό κοντάρι...». ( Δημώδες ).

Κι΄ο Αη-Γιώργης γιορτάζει στο δεύτερο μήνα - 23 του Απρίλη - της άνοιξης, κι΄είναι ουσιαστικά κινητή εορτή - ακολουθώντας την μεταναστάσιμη « Διακαινησίμου » για λόγους θεσπισμένων κανόνων της εκκλησίας, κι΄είναι ενταγμένη στον κύκλο του γλυκού Αναστάσιμου Έαρος...κι΄είναι μια μέρα « Χαράς Θεού! », δισυπόστατης - θρησκευτικής ευλαβείας από τη μια και οργασμού της φύσεως απ΄την άλλη... που δεν θα μπορούσε κανένας - της άγιας ετούτης ημέρας εορταστής - να

ΑΓΙΩΡΓΙΤΙΚΑ ( 2 )

 ΑΓΙΩΡΓΙΤΙΚΑ ( 2 )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

« Αη-Γιώργη με λένε / είμαι απ΄την Καππαδοκία / θέλεις να κάνεις χάρισμα / χτίσε μια εκκλησία / και κάτσε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία / και στη δεξιά της τη μεριά / ζωγράφισε ένα

καβαλάρη / αρματωμένο με σπαθί / και με χρυσό κοντάρι » ( Δημώδες ).

Εμείς όμως, πριν ανηφορίσουμε για το ιστορικό - άμα και γραφικό - Φλωκέϊκο εκκλησάκι του Αη-Γιώργη στο « Βρωμοπόδι » ( πίσω απ΄τους Ελύμνιους Βράχους των « Καναλίων ), ας πάρουμε μια

ΑΓΙΩΡΓΙΤΙΚΑ ( 3 )

 Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

« Μον΄ κει χαμαί στον σκοτωμόν εκείνου του θερίου / να χτίσεις μιαν εκκλησιάν τ΄αΐου Γεωργίου / που έρκεται η μέρα του ΄κοστρείς του Απριλίου ».

( παλαιόν άσμα ).

Και τούτο πιστοποιεί πως η μνήμη του Αγίου, ανέκαθεν γιορταζόταν ( και στην ανατολική και στην δυτική εκκλησία ) την 23ην Απριλίου - παρ΄ότι στο ανατολικό εορτολόγιο υπάρχει και η 3η Νοεμβρίου, ως μνήμη θεμελιώσεως του πρώτου φερωνύμου ναού, επί του τάφου του. Να

Μικρό οδοιπορικό στο Ιπποτικό Negroponte

 

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος ».

«... τι να σε λέγω τα πολλά / κ΄εγώ πολλά βαριέμαι / οι Φράγκοι εμηχανεύτηκαν / ωσάν κ΄οι Βενετίκοι / ούτως, ωσάν σε το λαλώ / επιάστη ετότε η Πόλις...»...

« Χρονικόν του Μορέως » 14ος αι.μ.Χ.

Βουβά απομεινάρια κάποιας άλλης μισοδιάφανης εποχής...στέκουν τα Κάστρα κι΄οι Πύργοι της μεσαιωνικής Εύβοιας - του Φραγκο-βενετσιάνικου Νegroponte!.. Από την βορεινή Ιταλία, Τριτημόριοι Τerzieri, με την μακριά longa barba γενειάδα

ΧΑΛΚΙΔΑ: ΤΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ ΤΟ 1900

 

Μια σπάνια φωτογραφική καταγραφή από τη βόρεια είσοδο της ΧΑΛΚΙΔΑΣ γύρω στο 1900, όπου δεσπόζει το επιβλητικό ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ: ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΥΜΠΕΡΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΤΟ ΚΟΤΣΥΦΙ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ»

 Με αφορμή την πρόσφατη, εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίαση της όγδοης ποιητικής της συλλογής στη Χαλκίδα, η ποιήτρια Κυριακή Λυμπέρη ξετυλίγει το νήμα της δημιουργίας της και μας εισάγει στον εσωτερικό κόσμο του νέου της βιβλίου, ΤΟ ΚΟΤΣΥΦΙ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΡΑΛΛΙ).

ΕΡΩΤΗΣΗ: Κυρία Λυμπέρη, πραγματοποιήσατε πρόσφατα στη Χαλκίδα μια πολύ επιτυχημένη παρουσίαση της όγδοης ποιητικής συλλογής σας. Τι κατεύθυνση έχει γενικά η ποίησή σας;

- Η ποίησή μου έχει κατά το μεγάλο μέρος της χροιά υπαρξιακή. Οι αγωνίες της ύπαρξης, οι πόνοι και οι λαχτάρες, η αναζήτηση του νοήματος και της σωστής πράξης, ο έρωτας ως χαροποιός δύναμη αλλά και ως απουσία, η πλατωνική μελέτη θανάτου με σκοπό να γίνουμε, όσο ζούμε, καλύτεροι άνθρωποι. Ανάμεσα σε αυτά και κάποιες νύξεις κοινωνικού χαρακτήρα. Συχνά αποδιδόμενα όλα αυτά με υπερρεαλιστικές πινελιές και λυρικούς τόνους.



-Τι πραγματεύεται το παρόν βιβλίο; Έχει κάποιους άξονες;



- Να σας πω πως αυτή τη φορά τα ποιήματα δεν είναι ανεξάρτητα αλλά αποτελούν μακροσκελείς σπονδυλωτές συνθέσεις με συγκεκριμένες θεματικές. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Θα μιλήσω πρώτα για τις τέσσερις συνθέσεις του Β μέρους με τίτλους ΣΑΝ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ, Ν’

Ισημεριακά

Ισημεριακά - Ελύμνια - Επίκαιρα!..

( Χρονογράφημα )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Ισημεριακά

Κάποτε...( πέρασε πάνω από μια γενιά τώρα ), με ρώτησε ο μεγάλος μας Αγιαννιώτης λογοτέχνης - αείμνηστος Γιώργος Παπαστάμος... « Γιατί αυτο-αποκαλείσαι « Ελύμνιος; »... « Επειδή μου θυμίζει το περίκαλλο όνομα της γενέτειράς μου Λίμνης - το αρχαίο Ελύμνιον » του - απάντησα... Κι΄ο μακαρίτης συναίνεσε επαινετικά : « Τότε σε τιμά! » - είπε... Ωστόσο, εδώ ο Παπαστάμος συντυχιακά

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ

Δημήτρης Σγούρος

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ

Στην καρδιά του παλιού Αυλωναρίου, εκεί που ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει για να ξαποστάσει, βρίσκεται η συνοικία της Γούβας. Στα στενά σοκάκια της ανάμεσα σε σπίτια που αναστήθηκαν και σε άλλα που αφέθηκαν στη φθορά του χρόνου, στέκει ένα οίκημα

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΩΓΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΩΓΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

( Μια λογοτεχνική ματιά στους γκρεμούς του Μάκιστου )

« Βουνό μου εσύ ακούνητο, πώς ήταν κι΄εκινήθης και πέτρα μου απελέκητη και πώς επελεκήθης... ». Γιάννης Κακουλίδης

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »

Το Ιερό

Λίμνη Ευβοίας : 7,5 χιλμ. ανατολικά-παραλιακά και σε χαμηλά προβούνια του Κάνδαλου-Μάκιστου, εφημερεύει ( αιώνες κι΄αιώνες αυτή ) η Μονή Αγίου Νικολάου του « Γαλατάκη » - προστάτου των ναυτικών, χτισμένη ( από ενδείξεις πολλές ) σε προϋπάρχον Ιερό του Ποσειδώνος « Αιγαίου ». Δεν είναι στο σημερινό μου θέμα η ετυμολογική προσέγγιση του προσηγορικού « Γαλατάκη », ωστόσο ένα ( σε βάθος χρόνου ) υπερδισχιλιετές διαχρονικό - διπλοκοσμικό Ιερό, δεν προσεγγίζεται