Ένας Χαλκιδόψυχος πατριδολάτρης
Γράφει ο Θανάσης Κούτος
‘Ιερή σκιά’ πλέον ένας ‘μέγας Χαλκιδεύς’, όπως ο ίδιος
συνήθιζε να τιτλογραφεί σπουδαίες προσωπικότητες της κοινωνικής, πολιτιστικής
και αθλητικής ζωής του τόπου, ο Δημήτρης Δεμερτζής, σ’ όσους ανεγνώρισε το
μέγιστο της προσφοράς τους, σε τούτη την πόλη, που μαζί με τον πάλαι ποτέ
κραταιό Ολυμπιακό Χαλκίδος ήταν οι μεγάλες αγάπες της ζωής του.
Λίγες μέρες πριν πάρει την άγουσα προς την αιωνιότητα…
‘τούτη η πόλη… αυτή η ομάδα…’ με πάθος συγκλονιστικό γι’ αυτή την πόλη που
υπεραγαπούσε και που στις μέρες μας την έβλεπε να συρρικνώνεται σ’ όλους τους
τομείς, με τρόπο σπαρακτικό και βαθιά οδύνη περιγράφει…:
Η Χαλκίδα της ομορφιάς αλαργινή ανάμνηση
‘Ένας νέος κόσμος ‘εισβάλλει’ τότε, ανατρέποντας τις
δεσπόζουσες που είχαν καθορίσει τα ανθρώπινα μέτρα της πόλης μας. Μοιραία η
παράδοση της σε ότι την μίσησε, την λεηλάτησε, την ξεπούλησε, την εκπόρνευσε.
Βάρβαροι σπάσανε τα αγάλματα της, τα γκρέμισαν. Και στα στενά στις συνοικίες
της πόλης χάσκουν έρημα, ρημαγμένα. Αυτά που κάποτε προκαλούσαν ησυχία αλλά και
καντάδες, γιασεμιά και γαρδένιες. Η Χαλκίδα, τόπος εκβαρβαρισμού, σε μια Ελλάδα
αρχέγονης διδαχής του σεβασμού προς τους νεκρούς…
Ο ουρανός στερήθηκε ότι ήταν η μέγιστη του ευτυχία. Άδειος
απλώνει την απεραντοσύνη του, με οδυνηρή απουσία ότι πιο υπέροχο χαίρονταν τα
ανθρώπινα μάτια και η καρδιά, τα πουλιά να ‘γράφουν’ επάνω του το δοξαστικό της
ζωής…
