«Σκαρίμπας, ο Ευρίπου»

«Σκαρίμπας, ο Ευρίπου»

«Σκαρίμπας, ο Ευρίπου»   «Εκεί, προς τις γραμμές του νότιου απείρου  περήφανο ως λικνίζονταν το πλοίο  με δυο γλαρά φουγάρα και ονείρου  φώτα χρυσά - η Κυρία μ' ένα βιβλίο[1]»  στο χέρι έστεκε και θωρούσε πέρα μακριά, τα χάη. [1] Απόσπασμα  από το ποίημα «Το πλοίο, ο Τιτανικός»   Αυτό το πλοίο που όλο φεύγει,  φεύγει και βυθά στα ατέλευτα χάη των οριζόντων αναζητούσε εναγωνίως  αφ' όπου το 1913 ρίζωσε στη γνωστή του από 1913 Χαλκίδα  - αιώνιος εραστής και υμνητής της - ο Γιάννης Σκαρίμπας, την οποία τρελά ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που την είδε, καθώς ο ίδιος ‘‘ο πληβείος''  των ελληνικών γραμμάτων μας ομολογεί: «Έτσι, με πάμφωτο ξανά του νου μου το κρύσταλλο και γύρω μας τον Ευβοϊκό να κοχλάζει, αντικρίσαμε  την περιπόθητη πόλη μας ορθό λελέκι, με πάνω της σαν άσπρο κομφετί χίλιους γλάρους την είχε λες με κιμωλία ο Εύριπος εκεί στο βάθος χαράξει.