ΑΡΜΑΤΟΛΟΙ ΚΑΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΓΡΗΠΟΝΙΣΙΟΥ ……

ΑΡΜΑΤΟΛΟΙ ΚΑΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΓΡΗΠΟΝΙΣΙΟΥ …… ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ κ.α Του Γιώργου Παπαστάμου  «Οσο χιονίζουνε βουνά Και λουλουδίζουν κάμποι Κι έχουν οι ράχες κρύα νερά Τούρκους δεν προσκυνούμε»                     Δημοτικό Κάθε αδικία και κάθε καταπίεση από τους Τούρκους βασανιστές είχε σαν αποτέλεσμα τη φοβέρα του ραγιά: Θα σηκωθώ κλέφτης. Κι’ άφηνε πολλές φορές το σπίτι , τη φαμελιά του κι όλο του βιός κ’ έβγαινε στου βουνό να εκδικηθεί το τυραννικό προεστό και τον πλεονέχτη πλούσιο Τούρκο ζαϊμη ή το φονιά Γενίτσαρο.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΓΟΥΡΟ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΓΟΥΡΟ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΣ Γραμμένο για τον Κώστα Σγούρο «Να γυρίσει κανείς στα πρωτινά, στα περασμένα να δαμάσει πρέπει τον βαθύ εαυτό του. Οι τύψεις του να φτερουγίσουν σαν πουλιά σκιαγμένα στο στοιχειωμένο της αγάπης μεσονύχτι. . ». Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Γνωριμία με τον τόπο μας και με την Ιστορία του και συνεπώς με την ύπαρξή του αυτό είναι από αιώνων το Μέγιστο Μάθημα. Ιδιαίτερα δια ημάς αυτούς.. .τους ΄Ελληνας. Και φαίνεται πώς και τώρα μερικοί Έλληνες το κατανοούν αυτό τούτο το άξιο διαδοχής μάθημα... Σ’αυτή την ευάρεστη νοηματοδοσία και ωφέλιμη νοηματική εντάσσεται και η προσπάθεια του Κ. Σγούρου. Και είναι άξια επαίνου και αξιοπρόσεχτη αυτή η προσπάθεια, που κατέληξε να είναι πνευματική εργασία. ΄Ενα, λέει, αυτόχρημα γοητευτικό Χρονικό του Δήμου Αυλώνος- Αυλωναρίου. Και είναι για μάς, αλλά και για τούς πλείστους άλλους αναγνώστες μας, μια πορεία Ιστορίας τούτο το χρονικό. Ιστορίας καταγραμμένης με άφθονη πλησμονή, επιμονή και ιδιοτυπία. .. Και ο συγγραφέας ξέρει πολλαπλώς να υπερασπίζεται αυτήν την ιδιοτυπία γραφής του. Και δεν πίπτει, όπως θάλεγαν οι άλλοτε λόγιοι ενδόξως θύμα της πολυπραγματοσύνης των καιρών. Μέσα από τα Κείμενα του Χρονικού του Δήμου Αυλώνας του Κώστα Σγούρου αναθάλλει ολοζώντανος, ο αδιερεύνητος εις έτη, «Ευβοϊκός Μιστράς» - Το Αυλωνάριον - και προβάλλεται εύγλωττα η ανταπόδειχτη αλήθειά του. Είναι όλο το χρονικό τούτο• και μπορεί διαρκώς να είναι ένα πολυσήμαντο δοκουμέντο. Με την Ιστορία κατα-γραμμένη

ΤΟ ΑΦΕΝΤΡΩ Η ΑΜΟΙΡΗ ΠΕΡΑΤΙΝΗ

ΤΟ ΑΦΕΝΤΡΩ Η ΑΜΟΙΡΗ ΠΕΡΑΤΙΝΗ  του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΥ  Τις οίδε, πως ευρέθει εκείνη η γραία-γυνή , η περατινή, εις τον τόπο μας. Μόνη εκάθητο εις τον πενιχρόν της οικίσκον. Εκεί διέμεινεν από την εποχή του πολέμου και της Κατοχής. Την έλεγαν, Περατινή.Το Αφεντρώ και εις ουδένα δεν είχεν είπει, ποιά ήτο και πως εστέριωσεν εις την πολίχνην μας. Προστάτην και ευεργέτην ουδένα είχε, ειμί μόνον εν μικρόν κοράσιον της γειτονιάς. Έζη βίον αινιγματικόν και μονήρη. Εφαίνετο χηρευμένη και άτεκνος, αλλά δεν ήτο. Εφόρη μαύρην μανδήλαν, με κουκουλωμένην πάντα, την σκοτεινήν μορφήν της. Και σκαιά και άτολμος εξήρχετο της καλύβης της, με την αμφιλύκην του νυχτώματος. Κατήρχετο το λιθόστρωτον μυστικώς, ως σκιά. Έμπαινε εκ της οπισθίας πύλης του παντοπωλείου και έλεγεν εις τον γερο- Καραβλέτσον: