ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ

ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ

του Δημήτρη Σγούρου

Το ημερολόγιο έγραφε 1939. Στον αέρα του Αυλωναρίου δεν μύριζε μόνο το θυμάρι και το χώμα της Εύβοιας, αλλά και μια γλυκιά δικαίωση. Ο Άγιος Νικόλαος στεκόταν στο ψηλότερο σημείο του χωριού, επιβλητικός και νεόδμητος, σαν ένας πέτρινος φάρος που κοιτούσε τον κάμπο.

Κάθε πέτρα του είχε ταξιδέψει νοερά από πολύ μακριά. Είχε έρθει μέσα σε γράμματα από το Σικάγο, τη Νέα Υόρκη και τη Βοστόνη. Ήταν το «υστέρημα» των παιδιών του χωριού που άφησαν

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΘΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΑΜΑΛΙΑ ΣΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΟΘΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΑΜΑΛΙΑ ΣΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΓΟΥΡΟΣ

Πριν πολλά πολλά χρόνια, εκεί που οι καταπράσινες πλαγιές της Εύβοιας συναντούν τον κάμπο του Αυλωναρίου, ξετυλίχθηκε μια ιστορία που μοιάζει με παραμύθι φυλαγμένο στο σεντούκι του χρόνου. Ήταν το 1835, όταν ο απόηχος της επανάστασης ήταν ακόμα νωπός, κι ένας άντρας με

ΟΙ ΑΚΟΥΑΡΈΛΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΎ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗ ΡΟΥΝΤΙ (Rudolf) BLEIBINGER ΣΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ ΤΟΥ 1941

Γράφει ο Δ.Σγούρος

Η ιστορία, που μάθαμε στο Αυλωνάρι με καθυστέρηση ογδόντα ένα χρόνων, θυμίζει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Δεν είναι όμως φανταστική. Ένας γερμανός στρατιώτης, που έφτασε στην Ελλάδα σαν κατακτητής, και έχοντας το ταλέντο της ζωγραφικής, αποτύπωσε στους πίνακες που μας κληροδότησε, όχι τη σκληρή και βάναυση πραγματικότητα της εποχής, αλλά γραφικά σοκάκια και μοναδικά λιθόστρωτα του Αυλωναρίου.

Ήταν 21 Ιουνίου του 1941 όταν η σκόνη από τα γερμανικά καμιόνια

κάθισε πάνω στα φύλλα των δέντρων του Αυλωναρίου. Το χωριό, ξυπνώντας μέσα στον φόβο της Κατοχής, είδε τους ξένους στρατιώτες να εισβάλουν στο χωριό σαν μαύρα ποτάμια, να χωρίζονται σε τρεις ομάδες και να στρατοπεδεύουν στις τοποθεσίες Γκουβελάρη, Γενησάρικο και Αγία Βαρβάρα. Ανάμεσά τους, ένας νεαρός στρατιώτης από το Λάουφεν της Βαυαρίας, ο Ρούντι (Rudolf) Bleibinger. Εκτός από το όπλο του κουβαλούσε στο σακίδιό του κάτι που δεν ταίριαζε με τη σκληρότητα της στολής του. Ένα μπλοκ ακουαρέλας και μερικά πινέλα.

Ενώ ο διοικητής του δεχόταν την επίσημη παράδοση του χωριού από τον πρόεδρο Γεώργιο Παπαναστασίου στις 28 Ιουνίου, ο Ρούντι ανακάλυπτε έναν κόσμο που δεν έμοιαζε με πεδίο μάχης. Το Αυλωνάρι εκείνο το καλοκαίρι ήταν μια όαση απρόσμενης γαλήνης πριν την καταιγίδα της πείνας. Ο Ρούντι περπατούσε στα σοκάκια του χωριού, εκεί που ο ήλιος δημιουργούσε παιχνίδια με τις σκιές των πέτρινων σπιτιών.

Με το πινέλο του, άρχισε να αποτυπώνει τις γειτονιές, τα γραφικά σπίτια και τις κρυφές γωνιές του χωριού, χρησιμοποιώντας γήινες αποχρώσεις, λες και ήθελε να ενώσει το χώμα

Το λεωφορείο "Άγιος Νικόλαος"

Δημήτρης Σγούρος

 ·

ΣΤΑ ΠΈΤΡΙΝΑ σοκάκια του Αυλωναρίου, εκεί που ο αέρας μυρίζει γη και ιστορία, το όνομα του Νικόλα Παπαγεωργίου, του αγαπημένου «Κολιομπαγιώτα», παραμένει χαραγμένο σαν παλιό, καλό σημάδι. Γεννημένος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, κουβαλούσε μέσα του τη σπίθα μιας Ελλάδας που ήθελε να προκόψει.

Μόλις 12 χρονών παιδί, άφησε την ασφάλεια του χωριού για τη μεγάλη περιπέτεια της Αθήνας. Εκεί, ανάμεσα στις μηχανές, τα γρανάζια και τα λάδια των συνεργείων, έμαθε την τέχνη που θα γινόταν το πεπρωμένο του, το αυτοκίνητο. Όμως η καρδιά του παρέμενε δεμένη με το χωριό. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, η επιστροφή στο Αυλωνάρι δεν ήταν μια απόφαση, ήταν ανάγκη.

Το 1935, η ζωή του γλύκανε. Παντρεύτηκε την Τριανταφυλλιά Κωνσταντίνου, την όμορφη κόρη του μαστρο-Δημήτρη του τσαγκάρη, και μαζί ξεκίνησαν να χτίζουν το

Η ανάγκη για επιβίωση ήταν πιο δυνατή από τον φόβο.

Δημήτρης Σγούρος

ΣΤΙΣ ΑΚΡΕΣ του δρόμου, εκεί που οι ταμπέλες γράφουν Αχλαδερή, Μονόδρι, Βρύση, η ιστορία μοιάζει να έχει παγώσει σε μια αιώνια αναμονή. Είναι οι εργάτες του λιγνιτωρυχείου Αλιβερίου, φιγούρες σκαμμένες από την ίδια τη γη που δάμαζαν, που στέκονται ακόμα εκεί, στη νοητή γραμμή της επιστροφής. Με το βλέμμα καρφωμένο στο βάθος του ορίζοντα, περιμένουν τα φορτηγά-καμιόνια, εκείνα τα βαριά οχήματα που θα τους μεταφέρουν πίσω στη ζωή, πίσω στη ζεστασιά ενός σπιτικού που τους καρτερά.

Η βάρδια έχει τελειώσει, όμως το βάρος της δεν τους εγκαταλείπει. Κατάκοποι, με τα χέρια ροζιασμένα και τις πλάτες κυρτές από τον μόχθο, νοσταλγούν τη λύτρωση. Ένα πιάτο ζεστό φαγητό και λίγες ώρες ύπνου πριν το επόμενο προσκλητήριο. Τα πρόσωπά τους, όταν τα κοιτάς σήμερα στις παλιές φωτογραφίες, μοιάζουν με ήρωες από ασπρόμαυρο κινηματογράφο μιας Ελλάδας που δεν λύγισε. Είναι πρόσωπα γνωστά, δικά μας, που κουβαλούν πάνω τους μια ολόκληρη εποχή, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, τότε που η μοίρα της Εύβοιας γραφόταν με κάρβουνο και αλμύρα.

Στις γαλαρίες του Μπρινιά, εκεί που το φως του ήλιου δεν έφτανε ποτέ, ο Μήτσος,

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

Το «ΡΟΠΤΡΟ» χτυπά και πάλι την πόρτα της σκέψης μας, φέρνοντας το 76ο τεύχος του. Το πιο εκλεκτό δώρο για τις φετινές γιορτές. Ανοίξτε την πόρτα στον πολιτισμό, τη γνώση και την αισθητική. Διαβάστε το. Αγαπήστε το. Διαδώστε το

Δημήτρης Σγούρος

Βουλευτικές εκλογές στην Εύβοια

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΓΟΥΡΟΣ 

Βουλευτικές εκλογές στην Εύβοια

Μέρος 1ο 1843-1862

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Τη σημερινή εποχή, στην αυτή του 21ου αιώνα, που οι επικοινωνιολόγοι και τα πρόσωπα τείνουν να υποκαταστήσουν τις ιδέες, το άρθρο του Γεώργιου Ν. Φιλάρετου στη σπουδαία εφημερίδα του «ΕΥΒΟΙΑ» της 5 Σεπτέμβρη 1879 είναι δραματικά επίκαιρο. Έτσι, χωρίς σχόλιο, θεωρώ το γραφτό του Φιλάρετου ιδεώδη πρόλογο αυτού του κειμένου