ΜΝΗΜΕΙΑΚΑ ΚΑΙ ΕΛΥΜΝΙΑ ( 2 )
( Κάθε Μνημείο κι΄από μια Ιστορία )
Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου - « Ελύμνιος »
Προλογικό
Ένα μικρό έντεχνο οδοιπορικό στα δημόσια Μνημεία της πρωτευούσης του Δήμου μας Λίμνης, με συνοπτικά στοιχεία του κάθε Μνημείου, με συνοπτικά « στοιχεία ταυτότητος » του δημιουργού - καλλιτέχνη...κι΄από μια ιστορία που διαφορότροπα κάθε φορά, συνδέεται με το καλλιτέχνημα, ή το Μνημείο...
« Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας!..»
( Γιάννης Ρίτσος - Επίτιμος Δημότης Λίμνης )
Άργησε πολύ στην Ελλάδα η πλήρης αναγνώριση της καθολικής Εθνικής μας Αντίστασης, καθώς η ελεύθερη Ευρώπη αποκαθιστούσε την Δημοκρατία στις χώρες της μετά την απελευθέρωση του 1944...και καθώς η συμφερτική διπλωματία των πρώην συμμάχων μας και οι υστερόβουλοι δικοί μας κυβερνόντες φρόντισαν να αναγνωρίσουν ως Αντιστασιακές μερικές μόνον ένοπλες ομάδες που είχαν συνεργασθεί με τον επίσημο Στρατό της Μέσης Ανατολής. Οι Οργανώσεις του ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ, παρά την γενική τους συμμετοχή στην Αντίσταση...αποκλείστηκαν και αντίθετα! κυνηγήθηκαν, γεμίζοντας τα ξερονήσια - τα κολαστήρια εκείνα « Αναμόρφωσης » ( και ουσιαστικά « Σχολεία Εθνικοφροσύνης » ) των κρατουμένων αγωνιστών... Σιωπηρή αναγνώριση άρχισε μέσα στην εικοσαετία του ΄50 - ΄70 να εμφανίζεται από τα Κοινωνικά στρώματα. Μετά την Μεταπολίτευση του ΄74...τα πρώτα Μνημεία αρχίζουν δειλά-δειλά να στήνονται στον Ελλαδικό χώρο... Και επιτέλους το 1982 επί πολιτικής Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ( Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου ), επιτελείται η καθολική αναγνώριση της Εθνικής μας
Αντίστασης - ως θεσμική πλέον ανάδειξη μνήμης!.. Τότε, επί Δημαρχίας Γιάννη Μπλουκίδη - με την συμβολή και της Τοπικής ΠΕΑΕΑ Λίμνης - ανήγειραν το « Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης », μπροστά στην Πλατεία ( έως τότε ) του Δημαρχείου Λίμνης, μετονομασθείσα πλέον ως « Πλατεία Εθνικής Αντίστασης ».
« Πιο κοντά, πιο κοντά, μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους... » - Γιάννης Ρίτσος
...αλλά τώρα - Νοέμβριος του 1988 ήταν - και τα « μουσκεμένα χιλιόμετρα » του ποιητή... γίναν λαοθάλασσα Λιμνιωτών που χειροκρότησε τους πεσόντες μα και θανόντες αγωνιστές του Κατοχικού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου... Εκτελεσθέντες, αγωνισθέντες, πεσόντες, αγνοούμενοι στεριάς και θαλάσσης, μα και εκ πείνης θανόντες... όλοι συνολικά στοιχίσαν στο πανελλήνιο...κάπου μισό εκατομμύριο νεκρούς!.. Ψυχές, που με τους ντόπιους αγωνιστές « μαρμαρώσαν » δοξαστικά σ΄ένα Μνημείο συλλογικής μνήμης... χαριστικό αυτό της Θυσίας και της Τιμής!..
« Μνημείο
