ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ (1938)

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ-ΓΚΙΚΑΣ

Το έργο αποτελεί ένα δείγμα της δεξιοτεχνίας του Γκίκα στη χρήση των χρωματιστών μολυβιών σε χαρτί. Παρά τις μικρές του διαστάσεις (0,13 x 0,185 μ.), καταφέρνει να μεταφέρει στον θεατή την αίσθηση του βάθους και της ατμόσφαιρας των βουνών της

ΟΙ ΑΚΟΥΑΡΈΛΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΎ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗ ΡΟΥΝΤΙ (Rudolf) BLEIBINGER ΣΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ ΤΟΥ 1941

Γράφει ο Δ.Σγούρος

Η ιστορία, που μάθαμε στο Αυλωνάρι με καθυστέρηση ογδόντα ένα χρόνων, θυμίζει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Δεν είναι όμως φανταστική. Ένας γερμανός στρατιώτης, που έφτασε στην Ελλάδα σαν κατακτητής, και έχοντας το ταλέντο της ζωγραφικής, αποτύπωσε στους πίνακες που μας κληροδότησε, όχι τη σκληρή και βάναυση πραγματικότητα της εποχής, αλλά γραφικά σοκάκια και μοναδικά λιθόστρωτα του Αυλωναρίου.

Ήταν 21 Ιουνίου του 1941 όταν η σκόνη από τα γερμανικά καμιόνια

κάθισε πάνω στα φύλλα των δέντρων του Αυλωναρίου. Το χωριό, ξυπνώντας μέσα στον φόβο της Κατοχής, είδε τους ξένους στρατιώτες να εισβάλουν στο χωριό σαν μαύρα ποτάμια, να χωρίζονται σε τρεις ομάδες και να στρατοπεδεύουν στις τοποθεσίες Γκουβελάρη, Γενησάρικο και Αγία Βαρβάρα. Ανάμεσά τους, ένας νεαρός στρατιώτης από το Λάουφεν της Βαυαρίας, ο Ρούντι (Rudolf) Bleibinger. Εκτός από το όπλο του κουβαλούσε στο σακίδιό του κάτι που δεν ταίριαζε με τη σκληρότητα της στολής του. Ένα μπλοκ ακουαρέλας και μερικά πινέλα.

Ενώ ο διοικητής του δεχόταν την επίσημη παράδοση του χωριού από τον πρόεδρο Γεώργιο Παπαναστασίου στις 28 Ιουνίου, ο Ρούντι ανακάλυπτε έναν κόσμο που δεν έμοιαζε με πεδίο μάχης. Το Αυλωνάρι εκείνο το καλοκαίρι ήταν μια όαση απρόσμενης γαλήνης πριν την καταιγίδα της πείνας. Ο Ρούντι περπατούσε στα σοκάκια του χωριού, εκεί που ο ήλιος δημιουργούσε παιχνίδια με τις σκιές των πέτρινων σπιτιών.

Με το πινέλο του, άρχισε να αποτυπώνει τις γειτονιές, τα γραφικά σπίτια και τις κρυφές γωνιές του χωριού, χρησιμοποιώντας γήινες αποχρώσεις, λες και ήθελε να ενώσει το χώμα