Με αφορμή την πρόσφατη, εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίαση της όγδοης ποιητικής της συλλογής στη Χαλκίδα, η ποιήτρια Κυριακή Λυμπέρη ξετυλίγει το νήμα της δημιουργίας της και μας εισάγει στον εσωτερικό κόσμο του νέου της βιβλίου, ΤΟ ΚΟΤΣΥΦΙ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΡΑΛΛΙ).
ΕΡΩΤΗΣΗ: Κυρία Λυμπέρη, πραγματοποιήσατε πρόσφατα στη Χαλκίδα μια πολύ επιτυχημένη παρουσίαση της όγδοης ποιητικής συλλογής σας. Τι κατεύθυνση έχει γενικά η ποίησή σας;
- Η ποίησή μου έχει κατά το μεγάλο μέρος της χροιά υπαρξιακή. Οι αγωνίες της ύπαρξης, οι πόνοι και οι λαχτάρες, η αναζήτηση του νοήματος και της σωστής πράξης, ο έρωτας ως χαροποιός δύναμη αλλά και ως απουσία, η πλατωνική μελέτη θανάτου με σκοπό να γίνουμε, όσο ζούμε, καλύτεροι άνθρωποι. Ανάμεσα σε αυτά και κάποιες νύξεις κοινωνικού χαρακτήρα. Συχνά αποδιδόμενα όλα αυτά με υπερρεαλιστικές πινελιές και λυρικούς τόνους.
-Τι πραγματεύεται το παρόν βιβλίο; Έχει κάποιους άξονες;
- Να σας πω πως αυτή τη φορά τα ποιήματα δεν είναι ανεξάρτητα αλλά αποτελούν μακροσκελείς σπονδυλωτές συνθέσεις με συγκεκριμένες θεματικές. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Θα μιλήσω πρώτα για τις τέσσερις συνθέσεις του Β μέρους με τίτλους ΣΑΝ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ, Ν’
ΑΝΘΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΤΟ ΣΩΜΑ, Η ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ, ίσως επειδή χρειάζονται λιγότερα λόγια για να τις υπερασπίσω. Αφορούν τον έρωτα και τις προδοσίες του, την απουσία, τη μοναξιά, την αίσθηση του κενού αλλά και τη δύναμη που βρίσκει κανείς για να αντιμετωπίσει την ερημιά του, αφορούν την αλλοίωση με την πάροδο του χρόνου του σώματος και των αισθημάτων, τη διαχείριση τέλος του πένθους εξ αιτίας του χαμού αγαπημένων προσώπων. Το Α μέρος όμως με τίτλο ΤΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ Η ΜΝΗΜΗ είναι πιο πολυσύνθετο και χρειάζεται μάλλον να πούμε λίγο περισσότερα γι’ αυτό. Στην ενότητα αυτή ο κόσμος συνιστά ένα σκηνικό νοσταλγίας όπου επιχειρείται μια καταβύθιση στο παρελθόν και συγχρόνως στον εαυτό. Όταν η αρμονία του κόσμου διαταράσσεται από αστοχίες και παραλείψεις, ο ποιητής επιθυμεί να κατασκευάσει ένα ολοδικό του καινούριο σύμπαν χωρίς ασχημίες και να εγκαταβιώσει μέσα του. Τα
κομμάτια του νέου αυτού κόσμου περιγράφονται με ένα βλέμμα εσωτερικό. Τα αστέρια, η γη, τα ψάρια, τα ερπετά, τα πτηνά, μια ποιητική κοσμογονία που αλληγορικά φαίνεται να συμπορεύεται παράλληλα με την εξέλιξη του ανθρώπινου πνεύματος. Από τον πόλεμο για επικράτηση των πλασμάτων, το σύρσιμο και την υποταγή, σε απόκτηση φωνής, σχέσεων στοργής και ευγένειας. Η όρθια στάση του ανθρώπου και η οπτική της ελευθερίας του με τα κακά και καλά παρεπόμενά της. Τα δάκρυα που είναι το φανέρωμα της ανθρωπιάς του. Η πληρότητα του κόσμου από τη μια, αλλά και η συνειδητοποίηση της ασημαντότητας, της ευθραυστότητα αυτού του σώματος που είναι ευάλωτο στον πόνο, στη φθορά και το θάνατο. Όμως τελικά
η σύνθεση αυτή δεν οδηγεί στην απαισιοδοξία, καθώς αναζητά ένα κέντρο αξιών στο οποίο θα στηριχτεί στην παραπέρα πορεία του ο ποιητής πρώτα και ο άνθρωπος γενικά. Η έκσταση μπροστά στο θαύμα του κόσμου, οδηγεί σε μια δοξολογία του φωτός που φωτίζει, ζεσταίνει και καθαίρει τα πράγματα, η ζωή πια, με όλες τις δυσκολίες της, μοιάζει με ευλογία και η ψυχή με έναν καρπό που χρειάζεται ξεφλούδισμα για να φανερωθεί ο θεϊκός της πυρήνας και η συνάφειά του με τις δυνάμεις του κόσμου. Η διαπίστωση ότι από το θάνατο δημιουργείται και πάλι η ζωή του φυτού, κατόπιν του δέντρου, η ζωή του ζώου, του καινούριου ανθρώπου τέλος. Είναι μια συμφιλίωση με το θάνατο αυτό και μια ελεύθερη αποδοχή ενός αναγκαίου κακού που κατατρώγει το πνεύμα. Το κοτσύφι πάλι είναι το σύμβολο του ποιητή, η φωνή που θέλει να αρθρώσει, προσδοκώντας έναν κόσμο καλύτερο.
-Και τελικά τι θα θέλατε να μείνει περισσότερο από το βιβλίο; Τι να θυμούνται οι αναγνώστες σας;
- Θα ήθελα η ποιητική μου παρακαταθήκη προς τον κόσμο που με φιλοξένησε να είναι αυτή η δοξολογία του φωτός, τα αισθήματα σεβασμού μου για τη γη που με-μας έθρεψε και η έκφραση της πιο βαθιάς ευγνωμοσύνης μου για τα πρόσωπα που αγάπησα και με αγάπησαν.
-Τι πραγματεύεται το παρόν βιβλίο; Έχει κάποιους άξονες;
- Να σας πω πως αυτή τη φορά τα ποιήματα δεν είναι ανεξάρτητα αλλά αποτελούν μακροσκελείς σπονδυλωτές συνθέσεις με συγκεκριμένες θεματικές. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Θα μιλήσω πρώτα για τις τέσσερις συνθέσεις του Β μέρους με τίτλους ΣΑΝ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ, Ν’
ΑΝΘΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΤΟ ΣΩΜΑ, Η ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ, ίσως επειδή χρειάζονται λιγότερα λόγια για να τις υπερασπίσω. Αφορούν τον έρωτα και τις προδοσίες του, την απουσία, τη μοναξιά, την αίσθηση του κενού αλλά και τη δύναμη που βρίσκει κανείς για να αντιμετωπίσει την ερημιά του, αφορούν την αλλοίωση με την πάροδο του χρόνου του σώματος και των αισθημάτων, τη διαχείριση τέλος του πένθους εξ αιτίας του χαμού αγαπημένων προσώπων. Το Α μέρος όμως με τίτλο ΤΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ Η ΜΝΗΜΗ είναι πιο πολυσύνθετο και χρειάζεται μάλλον να πούμε λίγο περισσότερα γι’ αυτό. Στην ενότητα αυτή ο κόσμος συνιστά ένα σκηνικό νοσταλγίας όπου επιχειρείται μια καταβύθιση στο παρελθόν και συγχρόνως στον εαυτό. Όταν η αρμονία του κόσμου διαταράσσεται από αστοχίες και παραλείψεις, ο ποιητής επιθυμεί να κατασκευάσει ένα ολοδικό του καινούριο σύμπαν χωρίς ασχημίες και να εγκαταβιώσει μέσα του. Τα
κομμάτια του νέου αυτού κόσμου περιγράφονται με ένα βλέμμα εσωτερικό. Τα αστέρια, η γη, τα ψάρια, τα ερπετά, τα πτηνά, μια ποιητική κοσμογονία που αλληγορικά φαίνεται να συμπορεύεται παράλληλα με την εξέλιξη του ανθρώπινου πνεύματος. Από τον πόλεμο για επικράτηση των πλασμάτων, το σύρσιμο και την υποταγή, σε απόκτηση φωνής, σχέσεων στοργής και ευγένειας. Η όρθια στάση του ανθρώπου και η οπτική της ελευθερίας του με τα κακά και καλά παρεπόμενά της. Τα δάκρυα που είναι το φανέρωμα της ανθρωπιάς του. Η πληρότητα του κόσμου από τη μια, αλλά και η συνειδητοποίηση της ασημαντότητας, της ευθραυστότητα αυτού του σώματος που είναι ευάλωτο στον πόνο, στη φθορά και το θάνατο. Όμως τελικά
η σύνθεση αυτή δεν οδηγεί στην απαισιοδοξία, καθώς αναζητά ένα κέντρο αξιών στο οποίο θα στηριχτεί στην παραπέρα πορεία του ο ποιητής πρώτα και ο άνθρωπος γενικά. Η έκσταση μπροστά στο θαύμα του κόσμου, οδηγεί σε μια δοξολογία του φωτός που φωτίζει, ζεσταίνει και καθαίρει τα πράγματα, η ζωή πια, με όλες τις δυσκολίες της, μοιάζει με ευλογία και η ψυχή με έναν καρπό που χρειάζεται ξεφλούδισμα για να φανερωθεί ο θεϊκός της πυρήνας και η συνάφειά του με τις δυνάμεις του κόσμου. Η διαπίστωση ότι από το θάνατο δημιουργείται και πάλι η ζωή του φυτού, κατόπιν του δέντρου, η ζωή του ζώου, του καινούριου ανθρώπου τέλος. Είναι μια συμφιλίωση με το θάνατο αυτό και μια ελεύθερη αποδοχή ενός αναγκαίου κακού που κατατρώγει το πνεύμα. Το κοτσύφι πάλι είναι το σύμβολο του ποιητή, η φωνή που θέλει να αρθρώσει, προσδοκώντας έναν κόσμο καλύτερο.
-Και τελικά τι θα θέλατε να μείνει περισσότερο από το βιβλίο; Τι να θυμούνται οι αναγνώστες σας;
- Θα ήθελα η ποιητική μου παρακαταθήκη προς τον κόσμο που με φιλοξένησε να είναι αυτή η δοξολογία του φωτός, τα αισθήματα σεβασμού μου για τη γη που με-μας έθρεψε και η έκφραση της πιο βαθιάς ευγνωμοσύνης μου για τα πρόσωπα που αγάπησα και με αγάπησαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου