Στο δρόμο των θυσιών και της δόξας

Στο δρόμο των θυσιών και της δόξας Στο δείλι του 1820 και το απαύγασμα του ’21 αναβρασμός μέγας επικρατεί στους ελληνικούς επαναστατικούς κύκλους. Από τη μια υπάρχουν οι κύκλοι της αναβλητικότητας κι από την άλλη αυτοί της άμεσης δράσης, της οποίας η πυροδότηση ορίζεται για την 25η Μαρτίου 1821. Τα γεγονότα όμως τρέχουν κι ο Υψηλάντης υποχρεώνεται σε επίσπευση των συμφωνηθέντων ξεκινώντας τον Αγώνα από τα Πριγκιπάτα στις 22 Φεβρουαρίου του 1821,

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛ ΡΟΣΣΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛ ΡΟΣΣΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
 
 
 
Του ΣΤΑΜΑΤΗ  ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ
 

Το Κόκκινο Κάστρο

Η έρευνα βασίστηκε στα σχετικά απομνημονεύματα του Ταγματάρχη του Βαυαρικού στρατού C.J.Bronzetti μεταφρασμένα στην Αγγλική και δημοσιευμένα στο βιβλίο του Άγγλου Ουϊλιαμ Τσάπμαν "Κarystos.City state and country", 1993.

14 ΓΕΝΑΡΗ 1822: Ο ΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΤΡΟΥΤΣΟΣ ΣΤ’ ΑΛΙΒΕΡΙ

14 ΓΕΝΑΡΗ 1822: Ο ΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΤΡΟΥΤΣΟΣ ΣΤ’ ΑΛΙΒΕΡΙ – Ο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΟΣ     «…. Εγώ καθώς το γνωρίζετε καλύτερα, αγαπητοί μου Γαλαξειδιώταις, ημπορώ να ζήσω βασιλικά, με πλούτια, τιμαίς και δόξαις. Οι Τούρκοι, ότι και να ζητήσω μου το δίνουνε παρακαλώντας, γιατί το σπαθί του Οδυσσέως δεν χορατεύει…. Μα σας λέγω την πάσαν αλήθειαν, αδέλφια,

2 ΓΕΝΑΡΗ 1822: Ο ΗΛΙΑΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ ΔΙΝΕΙ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ

«Οσ’ είστε φίλοι, κλάψετε,
και σεις εχθροί χαρήτε,
 σκοτώσανε το Μπεηγαδέ,
τ’ άξιο το παλικάρι»
Δημοτικό
Στις 5 του Γενάρη του 1822 έφτασε στ’ Αλιβέρι ο Ηλίας Μαυρομιχάλης, μαζί με το θειό του Κυριακούλη, φέρνοντας μαζί τους εξακόσιους Μανιάτες και δυό καράβια.

Στ’ Αλιβέρι είχαν έρθει, από τα τέλη του Δεκέμβρη του 1821, ο δεσπότης της Κάρυστος Νεόφυτος, ο Κριεζώτης, ο Βάσσος, ο Κώτσος, ο Κώτας μαζί με τρακόσα παλληκάρια, κι είχαν οχυρωθεί στον Ενετικό πύργο (που σήμερα είναι μαντρωμένος μέσα στο

ΚΟΤΣΑΜΠΑΣΗΔΕΣ ΧΑΛΑΣΟΧΩΡΗΔΕΣ και ΛΟΓΙΟΤΑΤΟΙ ΜΑΣΤΡΟΧΑΛΑΣΤΗΔΕΣ ΣΤΟ ΕΥΒΟΙΚΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

Ένα κείμενο του Αλέξη Κριεζή για τη Συνέλευση των Α(γ)ριοπαγιτών στα Πολιτικά Ευβοίας, το Νοέμβριο του 1821 – του Γιώργου ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΥ  Οι αυτοκαλούμενοι «ήρωες», - «ευδόκιμοι άνδρες» της εποχής του ’21 παριστάνοντας τον αυστηρό ηθικολόγο, δεν ήθελαν να φρονηματίζουν τον, υπέρ της ελευθερίας του, αγωνιζόμενο λαό! Απλώς ήθελαν να προβάλουν τα συμφέροντα, της «υψηλής» άρχουσας τάξης τους. Ήθελαν ν’ αποκτήσουν ερίσματα κυριαρχίας στους Πληβείους τους, και στη θέση του νικημένου ανατολίτη δυνάστη, να έμπαιναν αυτοί αμέσως με την απελευθέρωση. Οι ηγεμονίσκοι εκείνοι δεν μπόρεσαν να περιλάβουν, να κλείσουν θα έλεγα, μέσα στην συνείδησή τους, το 21, και δεν κατανόησαν οι πιο πολλοί, τίποτα σχεδόν, από το επαναστατικό πνεύμα της κοσμογονικής εκείνης εποχής. Έβλεπαν πάντα αφ’ υψηλού τον ταλαίπωρο λαό αποκαλώντας τον «Πλέμπα» και «όχλον». Και πολλές φορές είτε συνειδητά, είτε ίσως αθέλητα, καλλιεργούσαν στους μυστικούς κύκλους τους, αντιλαϊκές και αντιαναγεννητικές τάσεις και νοοτροπίες, θεωρώντας

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΧΑΡΑΧΛΙΑΝΗ

 

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΧΑΡΑΧΛΙΑΝΗ

(Ν. ΚΡΙΕΖΩΤΗ)

 

Απόσπασμα απ' το ομώνυμο  ανέκδοτο μυθιστόρημα του συγγραφέα Γ. ΠΑΠΑΣΤΑΜΟΥ.

 

            Δώσαμε τα χέρια με  τον σταυραδελφό μου τον Αγγελή.

- Ωρα σου καλή , μου κάνει και θα ξανανταμώσουμε μετά το Πάσχα στου Κλιβάνου το Μοναστήρι....

 

 
 
 
 
 

Τον αποχαιρέτησα αμίλητος και πολύ συγκινημένος. Είχα την προαίσθηση πως ήταν η τελευταία φορά που δεν θα τον ξανάβλεπα  αυτόνε το γενναίο Έλληνα και άξιο πατριώτη.

Τράβηξα το  λοιπόν  για τους νότιους τόπου του νησιού στα παλιά Καρυστινά μου γιατάκια, που είχαν την ανάγκη μου...

ΑΡΜΑΤΟΛΟΙ ΚΑΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΓΡΗΠΟΝΙΣΙΟΥ ……

ΑΡΜΑΤΟΛΟΙ ΚΑΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΓΡΗΠΟΝΙΣΙΟΥ …… ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ κ.α Του Γιώργου Παπαστάμου  «Οσο χιονίζουνε βουνά Και λουλουδίζουν κάμποι Κι έχουν οι ράχες κρύα νερά Τούρκους δεν προσκυνούμε»                     Δημοτικό Κάθε αδικία και κάθε καταπίεση από τους Τούρκους βασανιστές είχε σαν αποτέλεσμα τη φοβέρα του ραγιά: Θα σηκωθώ κλέφτης. Κι’ άφηνε πολλές φορές το σπίτι , τη φαμελιά του κι όλο του βιός κ’ έβγαινε στου βουνό να εκδικηθεί το τυραννικό προεστό και τον πλεονέχτη πλούσιο Τούρκο ζαϊμη ή το φονιά Γενίτσαρο.

ΠΡΟ-ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝ ΕΥΒΟΙΑ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

ΠΡΟ-ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝ ΕΥΒΟΙΑ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ

 ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ της εθνεγερσίας και τα μάτια σας! Μας έλεγε ένας δάσκαλος στο Πανεπιστήμιο: ο Απόστολος Δασκαλάκης! Τίποτα δεν έχουμε το δικαίωμα να λησμονήσουμε απ’αυτόν. Όποιος γίνεται επιλήσμων του Αγώνα, λησμονεί κάτι, από τον εαυτό του, ως Έλλην. Η σημασία των όσων διαδραματίσθηκαν κατά τα Μεγάλα εκείνα χρόνια- όπως τα έλεγε ο Επαχτίτης – έχουν υψίστη σημασία και για το μέλλον μας ως λαού και ως Έθνους. Πόση, μεγίστη σπουδαιότητα έχουν – τα γεγονότα του ιερού μας αγώνα, διαφαίνεται και από τις «δηλώσεις», που κάνει σήμερα σε «διπλωματικό επίπεδﻨο προαιώνιος Εχθρός μας: Επιθυμεί, ως εκ προοιμίου, να «ακυρώσει» τους απελευθερωτικούς μας αγώνες. Στέργει να μας φέρει στους πρώτους σκοτεινούς χρόνους της τουρκοκρατίας. Αυτός είναι ο σκοπός και ο στόχος των ισλαμιστών Μουλλάδων του Ερμπακάν. Εμείς, ωστόσο, τι κάνουμε; Πώς αντιδρούμε σ’αυτές τις προκλήσεις; Κι όχι μόνο σαν σύνολο, αλλά και ως άτομα.

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗΣ

Από το Ρόπτρο Αυλωναρίου

Ο Αυλωναρίτης δημοκράτης του 20ου αιώνα που πρώτος βροντοφώναξε το σύνθημα : η Δημοκρατία θα νικήσει.  Στην πεζή και υλιστική εποχή μας, που κυριαρχούν αντιλήψεις της «παγκοσμιοποίησης» και της «νέας τάξης πραγμάτων», και τόσο οι πολιτικοί όσο και η ίδια η πολιτική αντιμετωπίζονται απαξιωτικά, είναι δύσκολο για τους νέους τουλάχιστον να πιστέψουν ότι στον 20ο αιώνα που μόλις έφυγε, έζησαν και

Γεώργιος Γ. Μέρμηγκας

Αρχές του εικοστού αιώνα. Το τραίνο της γραμμής Αθήνα-Χαλκίδα φέρνει στο νησί μας τους Ευβοιώτες πούχανε κατέβει στην πρωτεύουσα για δουλειές. Ανάμεσα σ' αυτούς και δυο πατριώτες από την περιοχή Κύμης. Που, τι πιο φυσικό, συζητάνε για τα προβλήματα του τόπου τους. Λέει λοιπόν σε κάποια στιγμή ο ένας απ' αυτούς.
Τάμαθες; Ο Αξύλιθος (Οξύλιθος) θα γένει πρωτεύουσα κι η Ποταμία συμπρωτεύουσα.
Ποιός σου τόπε, ρωτάει ο άλλος.
Είπε το ο βασιλιάς.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΚΟΝΤΟΣΤΑΥΛΩΝ

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΚΟΝΤΟΣΤΑΥΛΩΝ

ΠΟΛΙΤΕΥΤΩΝ ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ ΤΟΥ 19^ου ΑΙΩΝΑ.

Γράφει ο Κώστας Σγούρος.

 

 

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

 

 

8 Ιανουαρίου 1895. Μέρα σημαδιακή για την πατρίδα μας. Είναι η μέρα που θα σημάνει την αρχή του τέλους του μεγάλου Έλληνα πολιτικού Χαρίλαου Τρικούπη και που θα μας οδηγήσει στην εθνική ταπείνωση  του 1897 και στο μαρασμό του «κρατιδίου της Μελούνας».

 

Τη μέρα αυτή γινόταν στην Αθήνα συλλαλητήριο  από τους αντιπάλους του Τρικούπη. Χιλιάδες Αθηναίοι συγκεντρώθηκαν στο πεδίο του Άρεως για να διαμαρτυρηθούν για τα φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης Τρικούπη. Κι ενώ ο διευθυντής της αστυνομίας  ετοιμάζεται να δώσει εντολή στους άντρες του, να διαλύσουν τους διαδηλωτές, εμφανίζεται ξαφνικά ο διάδοχος Κωνσταντίνος και διατάζει τους αστυνομικούς να απομακρυνθούν από το χώρο του συλλαλητηρίου.

Στα χρόνια της Κατοχής

Από το Ρόπτρο Αυλωναρίου





Στα χρόνια της Κατοχής
 
 του Ντίνου Διονέλη
 
 Το Αυλωνάρι ήταν μια κωμόπολη γεμάτη ζωή. Οι κάτοικοί του περισσότεροι από 2000 ασχολιόντουσαν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και με διάφορες τέχνες. Είχε δημοτικό σχολείο, ειρηνοδικείο, αγρονομείο, σταθμό χωροφυλακής και ταχυδρομείο. Τα μαγαζιά του, καφενεία, κουρεία, μπακάλικα, χασάπικα, ραφεία,

Όταν μιλούν οι ξεχασμένες μηχανές στη Χαλκίδα…………….

Οι εγκαταλειμμένοι βιομηχανικοί χώροι, τούτη την ώρα, ρημάζουν σ’ ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Έχοντας επιτελέσει την αποστολή τους μέσα στο χρόνο (στο παρελθόν, σωστότερα) επιβάλλουν την αρχιτεκτονική τους παρουσία στο παρόν. Χτισμένοι κάποιες φορές στις παρυφές των πόλεων, αγκαλιάστηκαν από τις ξέφρενες πολεοδομικές ανάγκες της εποχής και βρέθηκαν στην καρδιά τους. Αν απομεινάρια του παρελθόντος, έχουν την δυνατότητα να γεφυρώνουν τη χρονική ασυνέχεια που κουβαλά μαζί της η ανθρώπινη λήθη.

« Δεν έχει ερευνηθεί ένας χώρος σπουδ

ΠΡΩΤΕΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΥΒΟΙΑ

ΡΟΠΤΡΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ




ΠΡΩΤΕΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΥΒΟΙΑ
 
Του Γιώργου Δ. Καρανικόλα
 
 Η ιστορία του Πρωτοδικείου Χαλκίδας παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο γιατί ήταν ένα από τα πρώτα δικαστήρια που συστήθηκαν με την απελευθέρωση της Εύβοιας, αλλά και γιατί είχε μια προϊστορία. Όλα αυτά θα τα ξαναθυμηθούμε με το σημείωμα μας αυτό. Ας πάρουμε, όμως τα γεγονότα με τη σειρά.
Ένα από τα κύρια μελήματα της Βαβαρικής Αντιβασιλείας ήταν η

Από το Αυλωνάρι στην Αμερική

ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΠΤΡΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

Κώστας Σγούρος

ΠΡΟΛΟΓΟΣ  Η ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης είναι τόσο παλιά, όσο και η ιστορία μας. Για λόγους που κατά καιρούς διαφοροποιούνται οι Έλληνες «μοιάζει» να αποζητούν πάντα καινούργιες πατρίδες. Περιοχές της ανατολικής μεσογείου, της νότιας Ρωσίας, του Εύξεινου Πόντου, της δυτικής Ευρώπης έγιναν οι πυρήνες μιας ισχυρής διασποράς. Ωστόσο από τα τέλη του 19ου αιώνα οι αναζητήσεις κατευθύνονται ακόμα πιο μακριά, καταργώντας τα νοητά σύνορα των ωκεανών, με κύριους αποδέκτες την Αμερική και την Αυστραλία. Ο μεταναστευτικός πυρετός θα κορυφωθεί την εικοσαετία 1900-1920 και η Ελλάδα θα χάσει το 8% του συνολικού πληθυσμού. Περίπου 25.000 άνθρωποι εγκαταλείπουν κάθε χρόνο μια χώρα οικονομικά εξουθενωμένη και πολιτικά αβέβαιη και ξεκινούν για τη «Γη της Επαγγελίας» που υπόσχεται πλούτο και ευημερία για όλους.

ΧΑΛΚΙΔΑ, 1940-44

ΧΑΛΚΙΔΑ, 24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

 ΑΠΟ ΤΗΝ «ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ» ΣΤΟ «ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ» ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ.«πάντα πρώτος να συμπάσχει, να παλεύει για να σωθεί ό,τι ήταν ανθρώπινα δυνατό»

Οι επέτειοι έχουν τούτο το καλό: Ο καθένας γιορτάζει ό,τι θέλει, στο όνομα της εθνικής επετείου. ‘Όπως την ίδια μέρα γιορτάζουν ακόμα και αντίπαλοι που έτυχε νάναι συνονόματοι, έτσι και στις εθνικές επετείους καθένας δίνει το δικό του περιεχόμενο. Η 28η Οκτωβρίου δε θα μπορούσε να

Λέλα Καραγιάννη, η Μπουμπουλίνα της Αντίστασης.

 

Λέλα Καραγιάννη, η Μπουμπουλίνα της Αντίστασης. Η Λέλα Καραγιάννη – μια λυγερόκορμη επιβλητική γυναικεία μορφή, με μάτια μελιά, μεγάλα και αστραποβόλα, φωνή ζεστή, βελούδινη και καρδιά λέαινας – γεννήθηκε στα 1899 στη Λίμνη της Βόρειας Εύβοιας. Ήταν γόνος της ιστορικής Σπετσιώτικης οικογένειας των Μπούμπουλη, κόρη της Σοφίας Ιωάννου Μπούμπουλη. Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, παντρεύτηκε Σμυρνιό έμπορο αρωματικών – φαρμακευτικών υλών και σκευασμάτων Νικόλαο Καραγιάννη, ο οποίος δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά - μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή – στο κέντρο της Αθήνας. Η Λέλα Καραγιάννη δημιούργησε τότε μια πολυπληθή οικογένεια αποτελούμενη από επτά παιδιά: το Γιώργο, το Βύρωνα, το Νέλσονα, την Ιωάννα, την Ηλέκτρα, τη Νεφέλη και την Ελένη. Δυναμική και ακούραστη γυναίκα η Λέλα Καραγιάννη διαμοιράζει το χρόνο της καθημερινώς μεταξύ σπιτιού – με τις ιδιαιτέρως απαιτητικές οικογενειακές υποχρεώσεις της φροντίδας των επτά παιδιών της – και του καταστήματος της οικογενειακής επιχείρησης στην οδό Λήμνου 1, μα και της άοκνης προσφοράς στην κοινωνία και τον άνθρωπο που πάσχει , υποφέρει. Αυτόν τον άνθρωπο θα δεί αιμόφυρτο και ψυχορραγούντα στο μέσο του δρόμου χτυπημένο ανελέητα από τη βάρβαρη μανία του Γερμανού δήμιου (που λίγες μέρες πριν – τον Απρίλη του ’44- έχει υποδουλώσει την Αθήνα, την Ελλάδα και συνάμα έχει αναρτήσει στο Ιερότερο Σύμβολο του Ανθρωπίνου Πνεύματος - την Ακρόπολη – το μιαρό σύμβολο του χιτλερισμού, τον αγκυλωτό σταυρό) και θα σπεύσει αυθόρμητα να του απλώσει το χέρι, να τον πάρει κοντά της, να τον περιθάλψει, να τον φροντίσει. Η ευαίσθητη ψυχή της συγκλονίζεται . Ο Άνθρωπος, ο Αγκυλωτός Σταυρός, το ανατριχιαστικό ηχοβολητό της ερπύστριας του τάνκς και της βαριάς γερμανικής αρβύλας, τη σπρώχνουν, την ωθούν, τη βγάζουν στους δρόμους του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας. «Παιδιά μου, τους λέγει, όλοι στον Αγώνα, στη θυσία, στο χρέος για τον Άνθρωπο και την Πατρίδα». Παιδιά της είναι: τα παιδιά της τα έξι μεγαλύτερα – νιόβγαλτα βλαστάρια στη ζωή των δέκα, δώδεκα, δεκαεπτά χρόνων, πλήν της μικρότερης (της Ελένης) που είναι νήπιο ακόμη – ο άνδρας της ο Νίκος και η στενή της φίλη Μάρτζωρη Δημοπούλου. «Γρήγορα, τους λέγει, να οργανωθούμε, να βοηθήσουμε, όπως μπορούμε. Η Πατρίδα, ο Άνθρωπος, ο Αγώνας ….». Την ακούν με προσοχή, κάνουν ό,τι τους προστάζει. Τρέχουν στους δρόμους, μαζεύουν τους χαμένους Εγγλέζους και Νεοζηλανδούς συμμάχους που βρίσκονται αποπροσανατόλιστοι – μετά την κατάρρευση του Μετώπου – κάπου στην Ελλάδα, τους κρύβουν, τους αλλάζουν χρώμα μαλλιών και προσώπου, αμφίεση και ταυτότητα, τους περιθάλπτουν, όσο χρειάζεται, και στη συνέχεια τους φυγαδεύουν με ψαροκάικα στα παράλια της Μικρασίας, για να βρεθούν στη συνέχεια στα συμμαχικά στρατόπεδα της Μέσης Ανατολής. Η ομάδας της Λέλας – που αρχικά είναι μια καθαρά οικογενειακή υπόθεση – σιγά σιγά επεκτείνεται και οργανώνεται αποκτώντας όλο και νέα μέλη, μα και όνομα, που δεν είναι άλλο από αυτό της προγονής της ηρωίδας του ’21 Λασκαρίνας Μπούμπουλη. «Μπουμπουλίνα», λοιπόν το όνομα αυτής και η δράση της πολυσχιδής παράτολμη, μεθοδική και ουσιαστική. Έτσι, πλέκει ένα οργανωμένο δίκτυο κατασκοπείας, διάχυσης πομπών σ’ όλο τον ελλαδικό χώρο, μετάδοσης πληροφοριών στις αντάρτικες ομάδες των αδούλωτων ελληνικών βουνών και στο συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, οργανώνει και εκτελεί σαμποτάζ και αφαίρεση πολεμικού και άλλου χρήσιμου υλικού μέσα από τις εχθρικές αγκάλες, τροφοδοτεί αντάρτικες ομάδες με έμψυχο και άψυχο υλικό, σιτίζει και περιθάλπτει αναξιοπαθούντες Έλληνες, συμμάχους, μα και Ιταλούς καταδιωκόμενους από τη γερμανική θηριωδία μετά τη συνθηκολόγηση της χώρας τους, το Σεπτέμβρη του ’43. Αρωγούς σ’ όλη της την προσπάθεια έχει σημαντικές προσωπικότητες των Αθηνών (ανάμεσά τους: τον Αρχηγό της Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ – ο οποίος έπαιξε και θετικό ρόλο – τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, και άλλους) μα και πολίτες απλούς, άσημους. Η αντιστασιακή της δράση γρήγορα γίνεται αντιληπτή από τις κατοχικές δυνάμεις, συλλαμβάνεται το Σεπτέμβρη του ’41, βασανίζεται σκληρά, μα απελευθερώνεται επτά μήνες αργότερα λόγω αμφιβολιών. Έκτοτε, παρακολουθείται στενά, μα με προσεκτικούς και επιδέξιους χειρισμούς καταφέρνει πάντα να δρα, κάτω από τη μύτη του κατακτητή, έχοντας στενούς συνεργάτες - πληροφοριοδότες μέσα στα ιταλικά και γερμανικά κατοχικά επιτελεία των Αθηνών και της επαρχίας. Ανάμεσά τους και οι Ιταλοί υπολοχαγοί Τζίμης Καλάρας και Πάολο Καστανίνο, μα και Γερμανοί αντιφασίστες στρατιωτικοί. Οι σύμμαχοι την ευγνωμονούν για τη δράση και τον Αγώνα της. Το συνθηματικό ήχημα «Τζάκσον εντ Τζάκσον. Άρωμα, ελήφθι» που στέλεται από τους Εγγλέζικους πομπούς προς τη Λέλα και την οργάνωση «Μπουμπουλίνα», η οποία συνεργάζεται και με πολλές άλλες αντιστασιακές οργανώσεις της Κατοχής, είναι η καλύτερη είδηση, πως: το μήνυμα της αποστολής έφθασε στον προορισμό του ή η συμφωνημένη αντιναζιστική επιχείρηση πραγματοποιήθηκε επιτυχώς. Κι ενώ όλα βαίνουν κατ’ ευχήν, στις 11 Ιουλίου του ’44 – αυτή η Αθάνατη Ελληνίδα των Αιώνων – συλλαμβάνεται μαζί με πέντε από τα παιδιά της ως αρχηγός της αντιστασιακής οργανώσεως «Μπουμπουλίνα» , κατηγορουμένη για κατασκοπεία και μετάδοση σημαντικών πληροφοριών στον εχθρό, δηλ. τους Εγγλέζους και τους Συμμάχους τους. Μαζί τους συλλαμβάνονται, βασανίζοντα και φυλακίζονται στα κολαστήρια της οδού Μέρλιν και άλλοι Πατριώτες. Δυστυχώς ένας εξ’ αυτών, ο στενός συνεργάτης της Ρήγγος Ριζόπουλος – που ανήκει στην ομάδα φωτογράφισης και δημιουργίας πλαστικών ταυτοτήτων των φυγαδευόμενων προς τη Μ. Ανατολή – σπάει και ομολογεί τα της δράσεως της ομάδας «Μπουμπουλίνα» Η Λέλα υποβάλλεται σε φοβερά βασανιστήρια : ξυλοδαρμοί, αλλεπάλληλες γρονθοκοπήσεις στο πρόσωπο και σε άλλα μέλη του σώματός της, πύρωση των άκρων της με ηλεκτρική μηχανή, σπάσιμο των πλευρών της με μια χειρολαβή θύρας, πολυήμερη στέρηση νερού και τροφής, εξάρθρωση των άκρων της, και όλων των αρμών του σώματος με ανάρτησή της στο ικρίωμα, έχοντας δεμένα πόδια και χέρια όπισθεν της μέσης, απειλές εκτέλεσης των τέκνων της μπροστά στα μάτια της, κ.α, κ.α…. Ακλόνητη και ατάραχη αυτή η άτρομη Ελληνίδα με αυταπάρνηση και περιφρόνηση προς τους δημίους της αποκρίνεται: «Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της για την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας !....» Αυτοί μπλοφάρουν πως θα την απελευθερώσουν. Αυτό της ανακοινώνει ο Γερμανός διοικητής των φυλακών Αβέρωφ δέκα, δώδεκα ώρες πριν. Της ενεχειρίζει – όπως και σε κάποιους συντρόφους της – το αποφυλακιστήριο…. Τέσσερις πρωινή της 8ης Σεπτεμβρίου 1944. Ημέρα Παρασκευή. Η πόρτα του κελιού ανοίγει. Ένας Ιερέας εισέρχεται. Για τη Θεία Κοινωνία…. Των Μελλοθανάτων… Που πήραν αποφυλακιστήριο ψες αργά…. Που λίγο πριν, εκείνη, είχε πει στο συγκρατούμενό της Νίκο Μπάρδη, ο οποίος έτυχε τελικά χάριτος: «Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που πεθαίνουμε για την πατρίδα μας και πρέπει να πεθάνουμε σαν Έλληνες. (…) Να δείξουμε στους Γερμανούς πως ο Έλλην δεν φοβάται το θάνατο, όταν πρόκειται για την πατρίδα». 5.30 π.μ. Επιβίβαση στα καμόνια του θανάτου. Φρούρηση ισχυρή, πολυπληθής. Τόπος προορισμού: Χαϊδάρι, αλσύλλιο Δαφνιού. Σκοπός: «αναγκαστική» αφαίρεση ζωής, εκτέλεση, θάνατος….. Στον τοίχο 70 ορθά Ελλήνων κορμιά και σιμά τους ένα γυρτό, αυτό του συναγωνιστή Ρήγγου που λύγισε και μίλησε, πρόδωσε…. Οι ριπές κροταλλίζουν ρυθμικές , επαναληπτικές, ζεστές, ψυχρές, άσπλαχνες…. «Ψηλά το κεφάλι, παιδιά. Ζήτω η Ελλάδα…» Η φωνή της Λέλας σκεπάζει το θάνατο, τις ριπές, τα φαράγγια! «Τον Εθνικό Ύμνο, παιδιά. Και το χορό, του Ζαλόγγου». «Σε γνωρίζω απ’ την κόψη ….» Εκεί, πάνω στην κόψη του σπαθιού την τρομερή πέφτει η Λέλα και οι άλλοι εβδομήντα. Ανάμεσά τους και η αγαπημένη της Μάρτζωρη Δημοπούλου και άλλες πέντε Ελληνίδες του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας! Λίγο μετά στους δρόμους της Αθήνας με θλίψη τους οι ανυπόταχτοι σκλάβοι θα συλλέξουν δυο χαρτάκια που πήρε ο άνεμος από τα χέρια των μελλοθανάτων Μανόλη Λίτινα και Γιάννη Χούπη σαν οδηγούνταν προς τα Μαρμαρένια Αλώνια, καρφιτσώνοντάς τα στο πέτο της Αιωνιότητας: «Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την Πατρίδα με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά. – Μανόλης Λίτινας» «Θέλω να ζήσετε για να εκδικηθείτε και να προσεύχεστε για την ανάπαυση της ψυχής μας. Θάρρος. Συγγνώμη. Σας φιλώ. Γιάννης Χούπης». Και άλλοι εκδικήθηκαν. Και συγχώρεσαν. Έπραξαν το καθήκον τους. Συνέχισαν να χτυπούν ανελέητα τον κατακτητή, να τραγουδούν τη μια νίκη σιμά στην άλλη και μέρες μετά (30) να φέρνουν ξανά στην Ελλάδα τον Ήλιο της Λευτεριάς και της Δικαιοσύνης(;) και να υψώνουν στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης τη Γαλανόλευκη της Ειρήνης, της Χαράς, της Ευτυχίας, δώρο αιώνιο και ακριβό της θυσίας της Λέλας Καραγιάννη- Μπούμπουλη και όλων των συνελλήνων Πατριωτών».  Κ. Μπαϊρακτάρης